Friday, January 12, 2018

சின்ன லட்சுமி - ஜனவரி 2018 கணையாழி இதழில் வெளியான சிறுகதை


லட்சுமியின் கொம்புகளில் இருந்து ஒரு பச்சைப் பாம்பு சரசரவென ஊர்ந்து வாழை மரத்தின் மேலேறி வாழைக்குலையில் வந்து படமெடுத்து நின்றது. வாழை மரம் நெகுநெகுவென்று வளர்ந்திருந்தது. காய்கள் எல்லாம் விடைத்துக் திமிறி நின்றன. பாம்பு பட்டென ஒரு காயைக் கொத்தியது. உடல் தூக்கி வாரிப்போட விழித்தெழுந்தாள் வேலாம்பா.

ம்மேய்யே...

லட்சுமியின் குரலா இது? வழக்கமான அழைப்பில்லை இது.

ம்மேய்யே.. பயத்துடன்தான் கத்துகிறது. என்னவோ சரியில்லை.

அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த செல்லப்பனை எழுப்பினாள்.
  
"ஏங்க ஏங்க" 

"என்ன?"  முகினான் செல்லப்பன்

"வாளய பாம்பு கொத்திட்டாப்புல கெனாக் கண்டேன்படபடப்பா இருக்கு வாங்க போய் பார்த்துட்டு வந்திடலாம்"

"சும்மா கிறுக்காட்டம் பொலம்பாதஉனக்கு வாள மேல பையத்திமா போச்சுதூங்கு பேசமா" 
  
பட்டிக்கும் வீட்டுக்கும் கூப்பிடு தூரம் தான். ஆனால் வீட்டிலிருந்து இரவில் நடக்கத் துணை வேண்டும். கையில் லாந்தர் எடுத்துக் கொண்டு போகலாமா என்று நினைத்துசுவரில் "டிக் டிக்" என்று நகரும் கடிகார முள்ளை உற்றுப் பார்த்தாள். மணி இரண்டு தான் ஆகியிருந்தது. கனவு அவள் உறக்கத்தை விரட்டி விட்டிருந்தது. ஏற்கனவே ஒருமுறை பொங்கல் பானையில்  வெல்லம் போட போகும் போது அடுப்பு திகுதிகுவென்று  எரிந்து, பானையே செந்நெருப்பாய் மாறி உருகி உடைய   பொங்கல் அடுப்பில் நெருப்பில் விழுந்து கருகி  போனது போல கனவு வந்த மறுநாள் தான் கிணற்றில் மோட்டார் காயில் தீய்ந்து போனது. பெரிய செலவு அது. இருப்பு கொள்ளாதவளாய் பட்டியில் இனி ஆடுகளைத் தனியே விட்டு வரக்கூடாது வீட்டிலேயே கட்டி வைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்று நினைத்தாள்.

வேலாம்பா நிலைகொள்ளாமல் வீட்டுக்குள் இங்கும் அங்குமாய் நடந்தாள். வயலின் விளைச்சலை நல்ல விலை வரும் வரை மூட்டையாக வீட்டிலேயே அடுக்கி வைத்திருந்த நடுக் கூடத்திலில் உத்திரத்திலிருத்து தொங்கிய கயிற்றுக் கட்டில் பூனை தாவியோடியதில் ஊஞ்சல் போல் அசைந்து ஆடியது. “சனியன் எப்போ பாரு மேல கட்டில் மேலயே போய் குடியிருக்கு என் உசுரெடுக்க.  தெனம் தெனம் உறவுக்காரங்க வந்து இங்க       உக்காந்து சாப்படற மாதிரி இத்தனை மெத்தைங்க, இப்படி ஆடி எல்லாம் கீள விளுந்துட்டா இருக்க வேலைக்கு அத வேற அடுக்கி வைக்கனும்" முனகியபடியே             சுவர் ஓரமாய் சரிந்திருந்த மிளகாய் கூடையை நிமிர்த்தினாள். தரையில் கிடந்த கோணிச் சாக்கை எடுத்து உலர்ந்த வெங்காயத்தின் மீது    போட்டாள். கூடம் முழுக்க வெங்காயத்தின் நெடி. “வருஷம் முச்சூடும் நெல்லும் பருத்தியும் கடலையும்ன்னு ஏதானும் ஒன்று பொட்டும் பொடிசுமா பிள்ளக படுக்கக் கூட இடமில்லாம அடச்சி கிடக்கு, பட்டில ஊட்ட கட்டிடலாம்ன்னா, இருக்க ஜோலிய விட்டு ஒரங்க வர இடத்துக்கு ஒய்யாரம் கேக்குதான் பேசுவாக, பேச்சு தான் வேலா புருஷன முடிஞ்சி வைச்சி இருக்கான்னு”

வாசலில் நின்றாள். கலையாத இருட்டு. கண்களை இடுக்கிக் கொண்டு கிழக்குப் பக்கமாய் உற்றுப் பார்த்தாள்கொஞ்சம் வெளிச்சம் இருந்தாலும்கூட குஞ்சங்குழையான் கோயில் கண்ணுக்குப் படும். கண்ணை மூடினாள். மனதில் கோவிலின் மூன்று பகுதியும் வந்து போனது. நெருப்பாய் எரியும் சிவப்பு பாவாடை இன்னுமொன்னு எடுத்து சாத்தறேன் மதுகாளியம்மா ஏழு கன்னிமாரே மது காளியாம்மாவே, ஜென்ட சன்னியாசியாரே            குஞ்சங்குழையானே! லட்சுமிக்கும் கன்னுகளுக்கும் ஒன்னும் ஆவாம பாத்துக்கோ. சின்ன லட்சுமி குல தள்ளி இருந்தா முத படயல குல கோவிலுக்கு மட்டும் நேந்து கிட்டேன் இது சரியான்னு சொல்லி காட்டீங்க. உங்க கோவிலையும் ஒரு படையலை போட்டுறேன் எல்லாரையும் பத்திரமா பார்த்துக்கோய்யா சாமி. வயலையும் கிணத்தையும் உம்ம நம்பி விட்டு வரேன் எப்போவும்” இருட்டைப்             பார்த்து பிதற்றியபோது கன்னத்தில் நீர் வழிந்தது.

“என்ன புள்ள பொலப்பிட்டே இருக்க, விடிஞ்சதும் போய் பாக்கலாம் கொஞ்சம் ஒரங்கேன்”

“ஆமா கல்யாணம் ஆகி வந்ததிலிருந்து பொலம்ப தாம்ய்யா விட்டு இருக்க, எவ்வளவோ பிக்கலு பிடுங்கலு”

“இப்போ உனக்கு என்ன குற வைச்சிட்டேன். ஏன் இப்படி தொண தொணக்கிற கொஞ்ச நேரம் ஒரங்க விடேன் காலைல வேல வெட்டி பாக்க வேணாமா?”

 “ஆமா நான் பேசினா உமக்கு தொண தொணப்பா தான் இருக்கும், பாகம் பிரிச்சப்ப கைல கழுத்துல போட்டு இருந்தத கழட்டி கொடுத்த போதே இன்னும் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு வேற இடத்துல வீட்ட கட்டி மாடு கன்னு எல்லாம் ஒன்னா வைச்சிட்டு இருந்தா இந்த தூக்கம் கெட்ட பொலப்பு வருமா? பங்காளி கண்ணு பெருங்கண்ணால்லா இருக்கு லட்சுமிக்கு என்ன ஆச்சோ ஏன் அப்படி கத்துச்சின்னு தெரியலையே. சிறுவ சிறுவ காசு சேர்த்து பட்டிய வாங்கி போடாம இருந்திருந்தா தெரியும்”

செல்லப்பன் மீண்டும் உறங்கி போயிருந்தான்.

“பங்காளிங்க வீட்டு பூதங்க எதுவும் பண்ணுதா, ஒரெட்டு போய் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்ன்னா ஒரக்கம் அவ்வளோ முக்கியமா போச்சா இந்த கேடுகெட்ட மனுஷனுக்கு, கடந்த முற கிணத்துல தண்ணி வத்தி போய் மோட்டார் கீழ எறிக்கி வைக்க ஒரு நா தாமதமாச்சு, சும்மா தண்ணி எட்டாத நேரம் மோட்டாரா போட்டு பொகுச்கிட்டு நானில்ல நீ இல்லன்னு சொல்லிட்டாங்க. இரண்டு பாகம் வாங்கி போட்டதிலிருந்தே வருஷமாச்சு ஐந்து இன்னும் பொறாம தீரல. கூடவே பொல்லா பேச்சு வேற, குஞ்சகுலயா கோவிலுக்கு போறதுக்கு நல்ல ஜாதில வந்தவளா, பொசங்கெட்டவன்னு நாக்குல பல் படாம பேசி தீர்க்கறாங்க. என்னான்னு கேட்டியா, எனக்கு கூட பொறந்த பொறப்பிருந்தா, அப்பனு அத்தானுமிருந்தா இப்படி நாதியத்தவளா கிடப்பேனா?” செல்லப்பன் உறக்கம் கலைந்து விடக்கூடாது என்று இதமாக குரலில் தனக்கு தானே சொல்லிக் கொண்டாள்.



  இப்படித் தான் செல்லப்பனோடு சண்டைக்கு வரட்டிக் கொண்டு பேசினாலும்,  பங்காளி பெண்டுகள் ஏச்செல்லாம் பழகி போயிருந்தது. திருமணமாகி வந்த புதிதில் கொஞ்சம் மன சங்கடப்பட்டாள். மாமானார் மாமியார் இல்லாத குறைக்கு மற்ற மூன்று வீட்டு பெரிசுகளும் எதற்கெடுத்தாலும் பேசி குறை சொல்லிக் கொண்டிருந்த நிலையில் புதுப்பண்ணையார் வீட்டம்மா பவானி தான் வேலாம்பாவுக்கு ஆறுதல் சொல்லி வழிகாட்டுவாள். திருமணம் முடிந்து வீட்டில் அடி எடுத்து வைத்தவளுக்கு ஆரத்தி எடுக்கக் கூட யாருக்கும் மனமில்லாத போது பவானி தான் ஆரத்தி எடுக்கச் சொல்லி மூத்த பங்காளி வீட்டும்மா தேவியிடம் வற்புத்திச் சொன்னாள். அவளும் முகரை கட்டையை தோள்பட்டையில் இடித்துக் கொண்டு போய் விட்டாள். பின்னர் பவானியே ஆரத்தி எடுத்தாள். அத்தனை கூட்டத்தின் முன்னிலையில் சத்தமாக “பொண்ணை அணைச்சி உள்ள கூட்டிட்டு போ” என்று சொன்னது, பவானியின் கணவன் சூரப்பன் என்று மறுநாள் பவானி வீட்டில் விருந்துக்கு போன போது தெரிந்து நாணம் கொண்டாள். விருந்து தடபுடலாக இருந்தது. அவர்கள் வீட்டிலிருந்த போது சூரப்பன் அவளை விழுங்கி விடுவது போல பார்த்துக் கொண்டிருந்ததை கவனித்த போது உள்ளுக்குள் பரவசமாய் இருந்தது. விருந்து முடிந்த புதுபெண்ணுக்கு வெற்றிலை, பாக்கு, தேங்காய் மற்றும் மங்கல பொருட்களை மடியில் நிறைத்தாள் பவானி. மனமும் நிறைந்த வேலாம்பா, வீடு திரும்பிய போது தேவி “வெலங்காத வயித்துக்காரி வீட்டுல போய் முத சோறு திண்ணிட்டு, மடி நிறைச்சிட்டு வந்திருக்கா குலம் வெளங்கும், பணக்காரின்னா கூப்பிட்டா போயிடறதா நல்லது கெட்டது யோசிக்க கூட தெரியாட்டா கேட்கனும்” திட்டித் தீர்த்தாள்.

  மாமியார் மாமனார் எவர் சிக்கலும் இல்லாத ராஜ்ஜியத்தை ஆண்டு கொண்டிருந்தாள் வேலாம்பாமேலும் வீட்டில் அவள் கருத்துக்கு மறு கருத்து இருந்ததில்லை. அதுவே பிற குடும்பத்திற்கு இவள் மேல் பொசபொசத்து வரக் காரணமாக இருந்தது. யாரிடம் என்ன பேசி எப்படி வேலை வாங்கவேண்டுமென்ற தளுக்கு வேலாம்பாவுக்கு தெரிந்திருந்தது. இதுவும் பங்காளிகள் வாய் கோணிப் பேச வாகாக அமைந்தது. செல்லப்பன் எது செய்தாலும் அதில் ஏற்றம் பெற்று நல்ல லாபத்தை ஈட்டியது அவர்களின் வயிற்றெரிச்சலை மேலும் கூட்டியது. திருமணம் முடிந்த அடுத்தடுத்த ஆண்டே இரண்டு பிள்ளையை பெற்று விட்ட வேலாம்பாவுக்கு பவானி தான் பெருதவியாக இருந்து அவள் பிள்ளையை பார்த்துக் கொண்டால் வயலில் வேலை இருக்கும் போதெல்லாம் பிள்ளைகளை புதுப் பண்ணை வீட்டில் தான் விட்டிருந்தாள் வேலாம்பா. புதுப்பண்ணை வீட்டில் இவள் பிள்ளைகளுக்கென்று தூளிக் கட்டி வைத்திருந்தாள். செல்லப்பனிடம் பவானி பெருமையை எப்போதும் போல பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது ஒருமுறை “இப்பெல்லாம் நம்ம வீட்டில இருக்கிற நேரத்த விட வயலையும், சூரப்பன் வீட்டிலையும் தான் இருக்க போ!” என்றான்.

  பிள்ளைகளுக்கு மொட்டையடிக்க குலதெய்வ கோவிலுக்கு கூப்பிட்ட போது பவானி மட்டும் வந்திருந்தாள். அதற்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் குலக் கோவில் வந்த போது பவானியும், சூரப்பனும் ஏதேச்சையாக அங்கே வந்திருந்தார்கள். சூரப்பன் குடும்பத்துக்கும் அதுவே குலதெய்வம். அப்போது தான் வளைகாப்பு முடிந்திருந்தது வேலாம்பாவுக்கு. “உங்களுக்கு இது தான் குல தெய்வ கோவிலா அப்ப நாமெல்லாம் தூரத்து பங்காளியாத்தான் இருக்கனும்” என்ற வேலாம்பாவுடன் சிரித்து பேசி மகிழ்வாக இருந்த பவானியை அவளோடு இருக்க விடாமல் சீக்கிரமே காரில் அழைத்துக் கொண்டு போய்விட்டார் சூரப்பன். அதை பற்றி செல்லப்பனிடம் வருத்தப்பட்ட போது “சூரப்பனுக்கு அப்படி தான் ஏதோ கிறுக்கு பிடிச்சிக்கும் அப்பப்ப” என்றான். மறுநாள் பேசும் போது பவானியும் வருத்தப்பட்டாள். ஆனால் சூரப்பனுக்கு இணையாக வாயாடுவதில் அந்த ஊரில் வேலாம்பா விட்டா யாருமில்லைன்னு சூரப்பனே சொன்னதாக சொன்ன பவானி “அவுக லேசுல யாரையும் அப்படி சொல்ல மாட்டாக” என்றாள். “பட்டியை வாங்கி ஏன் அப்படியே போட்டு வைச்சி இருக்கா, சின்னதாக தோட்டம் போடுன்னு” சொன்னதே பவானி தான்.  அப்படி பூச்செடி, காய்கறி எல்லாம் வைத்து வளர்த்தவளுக்கு பவானி வீட்டுக் கொல்லையில் இருக்கும் வாழை மரம் போலொன்றை வளர்க்க ஆசை வந்தது.


வேப்ப மரமும்புங்கனும், சில சிறிய தென்னங்கன்றுகளும் இருந்த பட்டியில் வாழைக் கன்றை நட்டதுமே பசுமை கூடி களை வந்தது போலிருந்தது  ஆனால் அடிக்கடி ஆடு மேய்ந்து மிகவும் நைந்து போய்க் கொண்டிருந்தது அந்த வாழை. அது தழைந்து வர தனியாக வேலி ஒன்றைக் கட்டச் சொல்லி செல்லப்பனை நைத்தெடுத்தாள். அவள் சொல்வது எதையும் அவளைத் திட்டாமல் செல்லப்பன் செய்தது இல்லை.  "இந்த வாள மேல அப்படி என்ன உசுர வைச்சிட்டு இருக்கு கிறுக்கி மவ" என்று அவன் சொல்லாத நாளே இல்லை. அடிக்கடி வாழையை சுற்றியுள்ள மண்ணை வெட்டி விட்டுவாள். தனியாக உரம் வைப்பாள். அடியில் கிளைத்து வரும் கன்றுகளை நீக்கி எடுத்து தோட்டத்தில் வேறு இடத்தில் வைப்பாள்.   சாயுங்காலத்தில் விளக்கு வைத்து கும்பிடுவாள். சின்ன லட்சுமி என்று வாழைக்கு பெயரும் வைத்திருந்தாள். பெண் வளர வளர தாய் ரசிப்பது போல ஒவ்வொரு குருத்திலை வரும் போதும் பூரித்துப் பார்த்தாள். தினம் கொஞ்ச நேரமெனும் அந்த வாழை மரத்திடம் நின்று பார்க்காமல் அவளால் இருக்க முடியாது. சின்ன லட்சுமியின் இலைகளைக் கூட அறுக்க அனுமதிக்க மாட்டாள்யாரும் அதன் பக்கத்தில் சென்றாலே படு கோமாக ஏதாவது பேசிவிடுவாள். செல்லப்பனையும் பிள்ளைகளையும் போலவே அவளுக்கு அந்த வாழையும் முக்கியமாக இருந்தது. மத்தாப்புகள் மலர்ந்த மரம் ஒன்று கனவில் வந்த அன்று சின்ன லட்சுமி வடக்கில் குலை தள்ளியிருந்தது. தன் பெண் பிள்ளை சூல் கொண்டது போல மனம் மகிழ்ந்து போனாள் வேலாம்பா. அன்று காலையில் வேலப்பனுக்கு காப்பிதண்ணி கொடுக்கக் கூட மறந்து போய் பட்டிக்கு ஓடி விட்டாள்.  பட்டிக்கு பிறகு வந்த வேலப்பன் “இப்போல்லாம் என்னை விட வாளா தான் உனக்கு முக்கியமா போச்சு” என்று கொஞ்சம் கோபமாகவும் சலிப்பாகவும் சொன்னான்.

 வாழை குலை தள்ளி இரண்டு வாரத்தில் அதையே சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருந்த வேலாம்பாவை பார்க்க செல்லப்பனுக்கு கொஞ்சம் எரிச்சலாக வந்தது. "இந்தச் சனியனை ஒழிச்சி கட்டினாதான் நீ சரிப்படுவே" என்றான். தினம் சோத்துக் கஞ்சியை கொண்டு வந்து வாழைக்கு ஊற்றினாள். அதை பார்த்த ஊர்ச்சனம் அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்திருக்கிறதா எனக் கேட்டார்கள். ஆனால் தொடர்ந்து வீட்டிலிருந்து மிஞ்சும் கழுநீர்கழித்துக்கட்டிய காய்கறிகள்வேப்பிலைபூக்கள் என்று தோன்றியதை எல்லாம் வாழையைச் சுற்றிப் புதைத்தாள். தோட்டத்தில் இருப்பதை விட அதிக நேரம் பட்டியில் வாழையோடு கழித்தாள். அடுத்த இரண்டு மாதங்களில் ஒரு சுற்று இளைத்து கூட போனாள். அவளுடைய உழைப்பையும் அளவில்லாத கவனிப்பையும் பார்த்து செல்லப்பனுக்குக் கூட அந்த வாழை மேல் கொஞ்சம் பாசம் வர ஆரம்பித்தது. 

 கொஞ்சம் வெள்ளி விட்டதும்வீட்டில் இருப்புக் கொள்ளாமல் பட்டிக்கு ஓடினாள் வேலாம்பா. மனது கருக் என்றது போலவே தார் திருட்டுப் போயிருந்தது. அப்போது சற்று நேரத்துக்கு முன் வெட்டப்பட்டு சாறு "டொக் டொக்" என்று வடிந்து கொண்டிருந்தது. மொட்டையாக நின்ற வாழையை பார்க்கப் பார்க்க பொருமிக் கொண்டு வந்தது. "உசுர எடுத்துட்டாங்களே பாவிக" என்று அழுது புலம்பினாள். இன்னும் இரண்டு நாளில் ஆள கூப்பிட்டு வெட்டி விடலாமென்று பேசி வைத்திருந்தார்கள், முதல் குலை தள்ளி இருக்கும் குலம் இன்னும் தழைக்கனும்ன்னு குலதெய்வத்துக்கு அந்த காய படைக்கனும் பவானி அக்காட்ட சொல்லிட்டு இருந்தேனே. அதற்குள் இப்படி ஆகிப் போனது. கண்ணீர் கொட்ட வீட்டுக்கு ஓடினாள்.

 "ஏங்க மோசம் போச்சுவாளக் குலய யாரோ வெட்டிட்டுப் போயிட்டானுவ"

"என்ன புள்ள சொல்றகெனா கினா கண்டியா?"

"காலைலயே எழுப்பினேனேவந்திருந்தா திருட்டுக் களவாணிய பிடிச்சிருக்கலாமே"

பதறிக் கொண்டு இருவரும் பட்டியை நோக்கி ஓடினார்கள். பூச்செடிகள் மிதிபட்டிருந்தன. வேப்பமரத்தில் வெட்டறுவையால் கொத்தி வைத்திருத்தையும் பார்த்தான் செல்லப்பன்.

"விழுந்து விழுந்து கவனிக்காதஊர் கண்ல உளுவாதன்னு சொன்னா கேட்டியா?"

"அய்யா குஞ்சங்குலயானே உன் பார்வையில இருந்த மரமாச்சே".

 சாமி வந்தவள் போல, "எந்திரி இத வெட்டிக் கொண்டு போய் குஞ்சங்குலயான்கிட்டயே வைச்சிடுவோம் அவன் வாளதாரை கொண்டு போனவனை பார்த்துக்குவான்" என்றாள்.

 செல்லப்பனுக்கும் அதுவே சரி என்று தோன்றியது. வீட்டிலிருந்து அறுவை கொண்டு வந்து அடிமரத்தை வெட்டி எடுத்தான். அவன் உடம்பெல்லாம் வியர்வை வழிந்து கொண்டிருந்தது. வேலாம்பா அழுது கொண்டே இருந்தாள். “பெத்த பெண்ண கட்டிக் கொடுக்றாப்பல உன்னை வெட்டணும்னு நெனைச்சேனே. இப்படிப் போறியே ஆத்தா" என்று அரற்றினாள். இருவரும் தூக்க முடியாமல் வாழையை தூக்கிக் கொண்டு முனிக்காளை வாசலில் போட்டு ரொம்ப உருகி வேண்டிக் கொண்டார்கள். வேலம்பா சூடத்தை ஏத்தி எலுமிச்சம் பழத்தை வெட்டி குங்குமம் தேய்த்து சூடத்தின் மேல் பிழிந்து அணைத்தாள். ரத்தம் போல் வழிந்த எலுமிச்சை சாறு பட்டு "சுர்ர்” என்ற ஓசையோடு கற்பூரம் அணைந்தது. எலுமிச்சையும்கற்பூரமும் சேர்ந்து தீயும் தெய்வீக மணம் கோவில் முழுவதும் பரவியது. பருந்தொன்று படபடத்துப் பறந்தது. அதைப் பார்த்து கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டாள். செல்லப்பனும் இரண்டு கைகளையும் நெஞ்சோடு பின்னிக் கோர்த்து ஒரு வித சடங்கு போல் செய்தான். ஜென்ட சன்னாசி கோவிலிலும் எலுமிச்சையை வெட்டி எரிந்தாள். வல்வால்களின் கவிச்சி வாடையை எலுமிச்சை வாசனை விரட்டடித்தது. மதுகாளியம்மனிடம் சூடம் ஏற்றி  வேண்டி நின்றாள்.

 புருஷனும் பொண்சாதியும் பூசாரியிடம் பூப்போட்டு கோடாங்கி கேட்டார்கள். "வீட்டுக்கு வடக்க இருக்கான் திருடன். இன்னும் இரண்டு நாழில துப்பு வரும்ஹூம் ஹூம்” என்று நாக்கை துருத்திக் கொண்டு சாமியாடிபடி சொன்னான் பூசாரி. அவன் கையில் ஐந்து ரூபாயைத் திணித்து விட்டு புருஷனும் பொண்டாட்டியும் வீடு வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். இருவரும் சோறு தண்ணி நினைப்பற்றவர்களாய் விக்கித்துக் கிடந்தார்கள்.

 "அப்படியே எவ்வளவு நேரம் உக்காந்து இருக்கநான் கிளக்கி தோட்டம் வர போயிட்டு வரேன்." என்றான் செல்லப்பன்.

"நானும் வரேன்" என்றவள் நீராகாரத்தைக் கரைத்து கொடுத்து விட்டுத் தானும் கொஞ்சம் குடித்தாள். பிள்ளைகள் நீராகரம் மட்டும் தானா என்று சிணுங்கினஅப்படியே பள்ளிக்கூடம் போய்விட்டன. வேலாம்பாவும் செல்லப்பனும் கிழக்குத் தோட்டத்திற்கு பழையதை தூக்கு போவணியில் ஊற்றி எடுத்துக் கொண்டு போனார்கள். 

"சின்ன லட்சுமி இருந்தவரை எல்லா பளசயும் அங்கே கொட்டிட்டு தினம் சுடு சோறு வைப்பப்ச்" என்றான் செல்லப்பன்.

"எல்லாம் வவுறு எரிஞ்சி தான் இப்படி ஆச்சு" என்றாள் வேலாம்பா.

 மௌனமாக கிழக்குத் தோட்டம் போய்ச் சேர்ந்தார்கள். நெல்லறுப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. கூலிக்கு ஆள் வந்திருந்தார்கள். சர சரவென்று இறங்கி கூலியாளோடு இரண்டு ஆள் வேலையைப் பார்க்கும் வேலாம்பா எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பதைக் கண்ட பக்கத்து தோட்டத்து பூவாயி "என்ன வேலுசின்ன லட்சுமிய விட்டு இன்னிக்கி இங்க வந்திருக்க" என்றாள். பூவாயி கிழக்கு தோட்டம் பார்க்க ஒத்தாசையாக இருக்கும் பண்ணையாளின் பொண்டு. அவளுக்கும் பக்கத்திலேயே தோட்டமிருந்தது. வேலாம்பா அதான் போச்சே என்று அழத் தொடங்கியதும் பூவாயி பயந்து போனாள். செல்லப்பன் எதுவும் கேட்க வேண்டாமென்று சைகை காட்டினான். 

பொழுது உச்சிக்குப் போனது. கூலியாள் சோத்தைப் பிரித்தான்வாழைக்காய் பொரியலாக மணந்தது. அந்த மணத்தில் சின்ன லட்சுமியே மணந்தது போல இருந்தது வேலாம்பாவுக்கு. எங்கடா கிடைச்சது வாழைக்காய் என்று கூலியாளை ஒரு மிரட்டு மிரட்டினாள். செல்லப்பன் "ஏப்புள்ள கிறுக்கு அடங்காம இருக்கவாளன்னா அது நம்ம வீட்டுல மட்டுந்தான் இருக்கா?" என்றான். வேலாம்பாவின் உருட்டும் விழிகளைப் பார்த்து கூலியாள்  புதுப் பண்ணை வீட்டுல கொடுத்தாங்க என்றான். பூவாயியும் சொன்னாள் "இன்னிக்கி புதுப் பண்ணை வீட்டு பண்ணையாள் வாளக்காய, நல்ல பனங்கிழங்காட்டாம் இருக்கும்கொண்டாந்து வித்துட்டுப் போனான். நான் கூட இரண்டு காய் வாங்கினேன் பாரு" என்று காட்டினாள். வேலாம்பா துணுக்குற்றாள். அது சின்ன லட்சுமி குலை தள்ளிய வாழைக்காய்தான். அந்தக் காய்களை வாங்கி மார்போடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

புதுப்பண்ணையின் பண்ணையாளை மடக்கிப் பிடித்தார்கள். தார் தான் வெட்டவில்லை என்று சூடமடித்து சத்தியம் செய்தான். பண்ணையார் வீட்டில் வித்து காசு பண்ணிக்க சொல்லி கொடுத்தாங்கஅதான் செய்தேன் என்றான். அவனிடம் வெட்டிய தாரின் நடுத்தண்டை கொடுக்க சொன்னான் செல்லப்பன். அதைக் கொண்டுபோய் குஞ்சங்குழையான் கோவிலில் தனியாக பிசாசு போல் நின்ற சின்ன லட்சுமியின் வெட்டுபட்ட இடத்தில் வைத்துப் பார்த்தான். சரியாக இருந்தது. 

கிழக்கு வயலில் இருந்து செல்லப்பன் துப்பு துலக்க கிளம்பியதுமே வேலாம்பா குஞ்சங்குழையான் கோவிலை நோக்கி ஓடினாள். முனிகாளை கோவிலில் அவள் அணைத்த சூடம் காற்றோடு கரைந்து பாதியாய் இருந்தது.  “அய்யோ பாதி கரைஞ்சிடுச்சே” என்றபடி விக்கித்தபடி அதை பார்த்தாள். பரபரப்பாய் அவளெரிந்த எலுமிச்சை தோலையையும் தேடினாள். ஜன்ட சன்னாசி கோவிலில் எரிந்த எலுமிச்சையை காணாது அழுகை முட்டி முட்டி வந்தது அவளுக்கு. சின்ன லட்சுமி வழக்கம் போல் தன் இலைகள் காற்றில் அசைத்து மௌனமாய் வேலாம்பாவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

சூரப்பன் வீட்டிலிருந்து சோர்ந்த முகத்தோடு திரும்பிய செல்லப்பன் “ “நம்ம சொந்ததுல இப்படி ஒரு நாறப் பயலா. முதல்ல உங்க வீட்டுல தான் வாள இருக்கா நான் டவுன்ல இருந்து வாங்கியாந்தேன்னு தெனவெட்டா பேசினான். பூசாரி சொன்னதையும் ஆமா எங்கிட்ட கூட தெக்க திருடன் இருக்கான் சொன்னான். சொல்லி முடிக்கல நல்லா பழி வாங்கிட்டான் குஞ்சகுலயான். வாள குலயோட தண்ட புடுங்கி ரூசு இருக்கக் கூடாதுன்னு நெருப்புல போட்டான் பாரு, அவன் கையே பத்திகிச்சி. நா ஆடிப் போயிட்டேன் அப்படியே துடிச்சி போயிட்டான் மனுஷன். பவானி தான் பாவம், எனக்கே தெரியாம நடந்துடுச்சின்னு கண்ணல தண்ணி விட்டுச்சி கையெடுத்து கும்பிம்பிடுச்சி, வேலா முகத்துல எப்படி முளிப்பேன்னுச்சி. பேசமா வந்துட்டேன்.



விறு விறுவென்று ஆவேசமாய் எழுந்தாள் வேலம்பா. அறிவாள் மனையை எடுத்து கொண்டு போனவள். எங்கே எவ்வளவு கோபமாய்  போகிறாள் என்று வியப்பாய் இருந்தது       செல்லப்பனுக்கு. சன்னதம் வந்தது போல  சின்ன லட்சுமியை துண்ட துண்டமாய் வெட்டி நாலாப்பக்கமும் எறிந்தாள். பாசமா இருந்தா இது தான் பலனா?” என்று ஒவ்வொரு வெட்டுக்கும் சொல்லி சொல்லி வெட்டினாள். ஏன் அப்படி பித்து பிடித்தவள் போல் செய்கிறாள் என்பது புரியாமல் வேலப்பன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.  இலை, மட்டை எல்லாவற்றையும் துண்டமாக்கிய வேலாம்பா அதனை பட்டியில் குழி வெட்டி புதைத்து விட்டு வந்தும் ஆதங்கம் தீரவில்லை அவளுக்கு.  எங்கோ இருந்து சின்ன லட்சுமி அவளை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தது. அவளால் வெட்டிப் புதைக்க முடியாத சிரிப்பு அது.

Friday, June 30, 2017

“நெருப்பின் மையத்திலிருந்தும், நீரின் ஈரத்திலிருந்தும்”


ரூமியின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகளின் மொழியாக்க நூலுக்கு எனது மதிப்புரை கபாடபுரம் இதழ் நான்கில்

கட்டுரையிலிருந்து

//நமது பக்தி இலக்கியத்தில், ஆண்டாள், அக்கமகாதேவி, லல்லேஸ்வரி, மீரா, காரைக்கால் அம்மையார் ஆகியோர், கடவுள் மேல் கொண்ட பக்தியை காதலாய், தீவிரத் தேடலாய், சங்கமத்திற்கு இட்டு செல்லும் ஊடகமாய், தங்களது கவிதைகளைக் கையாண்டிருக்கின்றனர்.  மீரா, காரைக்கால் அம்மையார் தவிர, மேலே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து பெண்களும் தமது உடல், அதன் கூடல் ஆகியன, இறையன்பைப் பெற்று தரவல்லது என்று நம்பினார்கள், அவர்கள் அனைவர்க்கும் கடவுள் எதிர்பாலினன். அதையே தன் பாடல்களில் பதிவு செய்தார்கள். இவர்கள் அனைவரிலிருந்தும், ரூமி வேறுபடுவது, தன்னை ஆண் என்றோ, பெண் அன்றோ, ரூமி எங்கும் நிறுவிக் கொள்ளவில்லை என்பது தான். ரூமியின் சில கவிதைகளில், இறையை பெண்ணாகவும் தன்னை ஆணாகவும் (“கடல் உன்னிடம் / காதல் கொண்டு வரும்போது”), அதே கவிதையில் தன்னைப் பெண்ணாகவும் (“முழு நிறை ராஜாளி ஒன்று / எக்காரணமும் இன்றி / உனது தோளில் / வந்தமர்கிறது / உனதே உனதாக”) இறையை ஆணாவும், வேறு ஒரு கவிதையில் தாமிருவரும்  மானிட காதலர், எப்போதும் இறையன்பை நோக்கி பயணப்படுபவர் என்பது போலவும்  (“மீன்களை போல நம்மையும் / பெருங்கடல் அல்லவா சூழ்ந்திருக்க வேண்டும்”), இறையும் தானும் வெவ்வேறானவர் இல்லை என்றும், பல்வேறு விதமாகப் புனைந்திருக்கிறார். //

முழுக் கட்டுரையும் வாசிக்க

இங்கே சொடுக்கவும்




Saturday, April 8, 2017

சொற்களால் தீட்டப்பட்ட சித்திரம்

உரைநடை வடிவில் எழுதப்படும் நீளமான புனைகதையே நாவல்.
WiKipedia

நாவல் என்றால் என்ன என்பதை அதன் உள்ளடக்கம் சார்ந்து வரையறை செய்ய இயலாது.உள்ளக்கம் தொடர்ந்து வளர்வது, மாறிக்கொண்டிருப்பது.வடிவம் சார்ந்தும் வரையறை செய்ய இயலாது.வடிவங்கள் தொடர்ச்சியாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இது தான் நாவலின் வடிவம் என்று சொல்லும் முன் அதை உடைத்த படி அடுத்த நாவல் வந்துவிடுகிறது.
நாவல் - ஒருசமையல்குறிப்பு (ஜெயமோகன்)



அப்படித்தான். விடம்பனம் உள்ளடக்கம் சார்ந்தோ வடிவம் சார்ந்தோ நாவல் என்று சொல்ல முடியாத ஆனால் நாவல் தான் என்று சொல்ல வைக்கும் ஒரு பிரதி. எங்கிருந்து வேண்டுமென்றாலும் தொடங்கி எந்த வரிசையிலும் படிக்கலாம் என்ற பெரிய வாசக சுந்திரத்தை இந்த நாவல் கொடுத்திருக்கிறது. சொல்லப்பட்ட கதையோட்டம் ஒரளவுக்கு தொடர்ச்சி கொண்டதாக இருந்தாலும் அப்படிப்பட்ட வாசிப்பைச் சாத்தியமாக்கி இருக்கிறது.   இதில் வரும் கதை தொடக்கமும் முடிவும் அற்றது. ஒருவேளை இதனை நாவலாசிரியரின் வாழ்வின் நான்கு வயதிலிருந்து தற்காலம் வரையிலான கண்ட, கேட்ட, அனுபவித்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு என்றும் சொல்லலாம்.  சுந்தர ராமசாமியின் "ஒரு புளியமரத்தின் கதை" நாவலின் தொடக்க அத்தியாயங்களில் வரும் சிறுசிறுகதைகளின் தொகுப்பினைப் போலவும், ஜே.ஜே சில குறிப்புகளில் வருவவை போன்று கதையிடைக்  குறிப்புகளையும் கொண்டது. மேலும் சில கவிதைகளும், சினிமாப் பாடல்கள் இரண்டும், பக்தி இலக்கியப் பாடல்கள் பலவும் என்ற கலவையான கலைடாஸ்கோப் தன்மை கொண்டது. விதவிதமான வடிவங்களை வாசகர்களே உருவாக்கிக் கொள்ள இயன்ற கலைப்பிரதியாகவும் இதனைச் சொல்லலாம்.

கதையிடையே குறிக்கிடும் பல்வேறு குறிப்புகளுக்கு கதை ஓட்டத்தோடு தொடர்ப்பு அறவே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. இங்கே இது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது அது எங்கே கதையோடு தொடர்ப்புடையதாகிறது என்று தேடிப்பார்க்கத் தூண்டும்படிக் குறிப்புகளை நாவலாசிரியர் திட்டமிட்டே நிர்மானீத்திருக்கலாம். அவ்வாறு தேடிப் பார்க்க்கும் ஆவலை வாசிப்பினிடையே உருவாக்கித் தந்திருப்பது மிக ஆச்சரியப்பட வேண்டிய விஷயமே. பாத்திரங்களின் உரையாடலில், பொத்தாம் பொதுவாகப் பகடியாகச் சொல்லப்பட்ட விஷயம் பின்னர் வரலாற்று நிகழ்வாக நாவலில் பதியப் பட்டிருப்பதற்கு முன்னோட்டமாக இதைக் காணலாம். உதாரணத்துக்கு தேசநேசன் குரலாகப் பதியப்படும் அரசியல்மாற்றம், பின்னர் காவேரியில் தண்ணீர் இன்றி போனத்தற்கு இந்த அரசியல் மாற்றமும் காரணம் என்று கதாபாத்திரத்தின் வழியாக மறுபதிவு செய்கிறது. அதன் மூலம் சமூகமடைந்த சீரழிவுகளை தீர்க்க தரிசனமாகக் குடிகாரன் சொல்வதாக்க் காணமுடிகிறது. இப்படி, பக்கம் 32க்கும் பக்கம் 291க்கும் இருக்கும் நுண்தொடர்பை நுட்பமான வாசிப்பில் கண்டறிய முடியும். சில குறிப்புகள் அடுத்த பக்கத்தில் வரும் அத்தியாத்திக்கு முன்னறிவிப்பாகவோ  கட்டியம் கூறுதல் போலவோ அமைந்திருக்கின்றன.  உதாரணமாக,   எல்லாம் ஏசுவே எனக்கெல்லாமே ஏசுவேஎன்ற பாடலோடு தொடங்கி கிருஸ்துமஸ் கொண்டாங்களை விளக்கும் அம்மாஞ்சியின் குறிப்பும், அதை தொடரும் அத்தியாயத்தில் கிருஸ்துவ பாதிரியார்கள் எளிய வெகுளியான மக்களை மதம் மாற்ற மேற்கொள்ளும் உத்தியும் விவரிக்கப்படுகின்றன.  நாவலாசியர் திட்டமிட்டே இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்.

சில காட்சிகள்  நிலைத்த சித்திரமாகவும் சில காட்சிகளுடன்  பின்னணி இசை அல்லது ஒலியுடன்   சலனம் கொள்ளும் நிலக்காட்சிகளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. “ஒரே அலைவரிசையில் முறத்தை உயர்த்தி தூற்றும் நெல் அலைஅலையாய்க் களத்தில் விழும் அதே நேரத்தில் பதர்கள் தூசியாய்ப் போய்ப் படிவதைப் போல, வயல்களை கடக்கும் சிறுவர் கூட்டத்தின் இரைச்சல்கிராமத்தில் நான் அடிக்கடி காணும் காட்சி நெல் தூற்றுதலை      நினைவூட்டின.  இந்த வரிகள். அதே சமயம் பதர் பிரிவதுபோல  பனம்பழம் பொறுக்க ஓடும் சிறுவர் கூட்டத்தையும் அவர்களின் சத்தத்தையும் உணர அனுபவிக்க முடிந்தது. மௌன வாசிப்பு எப்படி ஒலியை, ஒளியை உணர்த்த முடியும்? ஆனால் முடிகிறது. அதே போன்றதொரு கலவை தான் அதிர்வேட்டை வர்ணிக்கும் கவித்துவ வரிகள். அதிர்வேட்டும் அதனால் அதிரும் கடற்கரையும் அப்போது அதிர்ச்சியில் பறக்கும் நூற்றுகணக்கான பறவைகளும் மனவெளியில் காட்சியாய் காதில் மோதும் ஓசையோடு பதியப்பட்டிருப்பது. இந்த வரிசையில் சிறவி தாங்குதலை பற்றி வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளும்,முதல் விதைப்பு கொண்டாங்களை சித்தரிக்கும் காட்சிகளும், பொங்கல் திருவிழாவிற்கு பண்ணை வேலையாட்களும் பண்ணையும் தயாராகும் காட்சிகளும், சிறுவர்கள் அய்யா வீட்டில் கண்ணாமூச்சியாடும் ஆடும் காட்சிகளும் எல்லாமே ஒலி/ஓளி சித்திரமாய் கணவொளியாய் விரிவது அழகு.மூச்சூறு ஆச்சியிடம் உணவு வாங்கி அதனை காட்டி எடுத்துச் சென்று கிணற்றடியில் உண்ணும் சித்திரமும் அப்படியே.

விடம்பனத்தில் சீனிவாசன் நடராஜனின் சித்தரித்ததிருக்கும் பெண் உலகம்  விசித்திரமானதுமுக்கிய கதாபாத்திரங்களாக வரும் அவள், இவள் (ராணி மார்க் அடுதன் ராணி), மணிமொழி போன்ற பெண்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையை கொண்டாடுபவர்களாக இருக்கின்றனர். இவர் நிர்மாணிக்கும் சமூகத்தில் பெண்களுக்குகான பாலியல் சுதந்திரம் கட்டற்றதாக இருக்கின்றது. திருமணம்,  சமூக ஒழுங்கு போன்ற ஆதார முடிச்சுகளை எதிர்ப்பவர்களாக உள்ளனர். ஒருத்தி அறிவின் கூர்மையோடு ஆயிரம் வேலி நிலத்தை நிர்வாகிக்கிறாள். பண்ணை நிர்வாகத்திற்கான எல்லா முடிவுகளையும் தன்னிச்சையாக எடுக்கிறாள்.கிருஷ்ண பருந்தினை வளர்க்கிறாள். இன்னொருத்தி பெண்ணிக்குறிய அத்தனை அழகியல் அம்சங்களோடு பாவாடை நாடாவில் கொலுசைச் சிணுங்க விடுபவளாக, ஆடை அலங்கார ஸ்வரூபியாக, மலர்களை மிகவும் விரும்புவளாக, பார்த்தாலே பத்திக் கொள்ளும் அழகோடு அழகாய் வாசனையாய் மணக்க மணக்க வாழ்கிறாள். மனம் கவர்ந்த ஒருவனை எப்படியெல்லாம் பசியாற்ற வேண்டும் என்ற நினைவிலேயே திளைக்கிறாள். பண்ணையில் சேவகம் செய்யும் காலில் செருப்பும் சட்டையும் அணியும் வாய்ப்பில்லாத சமூகத்திலிருந்து வரும் மணிமொழி அழகும் அறிவும் கூடவே சாதியற்ற சமூகத்தை புரட்சிகரமாக நிர்மானிக்கும் கனவும் தெளிவும் கொண்டவளாகவும் சிற்றிலக்கியம், செவ்விலக்கியம் எல்லாம் தெரிந்தவளாகவும் இருக்கிறாள். இந்த பெண்கள் பொதுப்புத்தியோடு நிறுவப்படும் பெண்குணங்களை முற்றிலும் தலைகீழாக கவிழ்பவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அதை குறீயீடாக காட்டவே அவள் தலைகீழாய் மரம் ஏறுபவளாகவும், கிருஷ்ணபருந்தை வளர்ப்பவளாகவும் நாவலில் பதிவுகள் இருக்கின்றன.வரலாற்று பரிமாண வளர்ச்சியில் பண்ணையை நிர்வகித்தவள் நிலத்தை கூறாக்கி விற்கும் நிறுவனத்தின் முதலாளியாகிறாள். அடுதன் ராணி சினிமா கதாநாயகியாகிறாள்.மணிமொழி மாவட்ட ஆட்சியாளர் ஆகிறாள். அதே போல எங்கோ ஒரு அத்தியாத்தில் வரும் முனியின் அம்மா சரோஜா பின்னர் வரும் அத்தியாத்தில் ஊர் பிரசிடெண்டாக உருமாறுகிறாள். ஆனால் அய்யாவீட்டு ஆச்சி மட்டும் மௌனமாய் மூச்சுறுக்கு உணவளிக்க மட்டும் வந்துவிட்டு அதே சடுக்கில் திரும்பிவிடுகிறாள்.

புனைகதையின் சிறப்பே, நிஜமும் புனைவும் பின்னிப்  பிணைந்து, நிஜமோ புனைவோ என்ற மயக்கத்தை தருவதே இன்னும் ஒரு படி உயர்ந்து இந்த நாவல் நிகழ்கால குறிப்பீடுகள், சம்பவங்கள், சகபடைப்பாளிகள், நிஜ வாழ்வில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்ந்த இலக்கிய முன்னோடிகள் போன்ற வாழும் நிஜங்களை கொண்டொரு புனைகதை உருவாக்க உத்தியை கையாண்டிருக்கிறது. புனைகதை கதைக்குள் வரும் புனை கதையை நிகழ்காலத்துக்கு நகர்த்த, பெருமாள் முருகன் என்ற எழுத்தாளர் தன்னுள் இருக்கும் எழுத்தாளர் மரித்து போனதாக அறிவிக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு தள்ளப்பட்ட சமூக அவலத்தை, மொத்த இலக்கிய உலக முழுதும் தலைகுனிய வேண்டிய சம்பவத்தை மிக திறமையாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார் நாவலாசிரியர். கலைடாஸ்கோப் உருவாக்கும் பிரதியில்  மொத்த நாவலுமே பெருமாள் முருகனுக்கு நிகழ்ந்த கொடுமையைக்  கேள்வி கேட்க கட்டி எழுப்பப்பட்டதோ என்றே தோன்றுகிறது. இமையத்தின் எங்கதே நாவலாசிரியர் சொல்வது போல கசடை அழகாக்கி காட்டும் கதை. அதில் ஜாதியை தெளிவாக அறிய முடியாமல் போனதால் அதை சர்ச்சைக்கு உள்ளாகவில்லை என்பதை போன்ற வாசக பிம்பத்தை அம்மாஞ்சி குறிப்பின் வழி குறிப்புணர்த்துகிறார் குறிப்பிட்ட சில பக்கங்களை குறிப்பிட்டு ஒரு சமூகத்தை குறிப்பாக அச்சமூகத்தின் பெண்ணின் கற்பொழுக்கத்தை களங்கப்படுத்தியதாக நடத்தப்பட்ட அரசியல் - சமூகக் கொந்தளிப்பை ஏளனம் செய்யும் விதமாக இதில் வரும் முக்கிய பெண் கதாபாத்திரங்கள் கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரம் கொண்டவர்களாக வெளிப்படையாக காமத்தில் திளைப்பவர்களாக காமத்தை கலையாகக் கொண்டாடுபவர்களாக திகழ்கின்றனர். மீன் விற்கும் பெண்ணிலிருந்து, பண்ணை முதலாளி வரை காமத்தை எவ்வித ஒளிவும் மறைவுமின்றி அனுபவிக்கின்றனர்.முக்கிய கதா பாத்திரங்களான அவளும் இவளும் ஓயாது காமம் சார்ந்தே பேசுகின்றனர். அதை சித்தரிக்கும் எல்லாவித வெளிப்பாடுகளையும் நுகர்கின்றனர். ஒன்றரை பக்கம் கட்டற்ற காமம் பற்றி எழுதியதற்கு நாவலை எரித்தீர்களே சமூக காவலர்களே எம் பெண் பாத்திரங்கள், ஆண் பாத்திரங்கள் எல்லாம் நாவல் தொடக்கதிலிருந்து முடியும் வரை அதனை அப்பட்டமாக பேசுவார்கள் அதிலேயே ஊறிக் கிடப்பார்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்பது எகத்தாளமாக கேட்கும் தொனியில் கட்டமைக்கப்படிருக்கிறது.

நாவலின் கதாபாத்திரம் தமிழ்வாணன் சொல்வது போல் படிப்பறிவில்லாத மக்களிடம் இந்த இலக்கியங்கள் எல்லாம் பயனற்ற குரோட்டன்ஸ் போலவே என்று பரிதவிக்க வைக்கிறது நாவல். படிப்பறிவில்லாத என்பதை கலையை கலையென பார்க்க தெரியாத என்றே என்னால் பார்க்க முடிகிறது..

ஆனால் அது மட்டுமே இல்லை இந்த நாவல் பல்வேறு நிலக்காட்சிகளை வரலாற்று துன்பியல் நிகழ்வுகளை, சமூக சீரழிவுகளை, சமூக மேம்பாடுகள் போன்று மயக்கம் தரும் பேரழிவுகளை தெளிவாக பதிவு செய்கிறது தமிழகத்தில் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த அரசியல், சமூக மாற்றங்களையும் பகடியாக பதிவு செய்கிறது. நாவலில்இவனுகளுக்கு பிரிட்டிஷ்காரங்களே தேவலஎன்று நாவலின் கதாபாத்திரம் சொல்வது போல, பஸ்ஸெல்லாம் அரசுடைமையாயிட்டா பஸ்ஸே விட வேண்டாம் ஆனா சம்பளம் வரும் என்று இன்னுமொரு கதாபாத்திரம் சொல்வது எப்படி தமிழக அரசியல் சமூக சூழலை மக்களின் சிந்தனையை மாற்றி இருக்கிறது. இதனை அரசியல் சமூக பரிமாண வளர்ச்சி அல்லது வீழ்ச்சி என்று சொல்ல முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஆயிரம் வேலி நிலம் அரசாங்கத்தால் ஊர் மக்கள் அனைவர்க்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுது, ஆனால் அவற்றை விலைநிலங்களாக காக்க முடிந்ததா இந்த அரசால் என்ற கேள்வியை பூடமாக எழுப்புகிறது .  நாவல். ஆயிரம் வேலி பசுமை, கட்டாத்தரையாய் மஞ்சள், சிவப்பு, வெள்ளை  பெயின்ட் அடிக்கப்பட்ட கற்கள் பிரிக்கும் வீட்டு மனைகளாக கண் முன்னே சோக காட்சியாய் விரிவதை பதை பதைப்போடே படிக்க முடிகிறது. சுடுகாட்டில் ஏதோ ஒரு இணையோடு கிறங்கி கிடந்தவள், தன்னுடைய நிறுவனத்தின் துணையோடு அதே சுடுகாட்டை விற்பனை செய்கிறாள், விமானத்தில் பறந்து ஜக்குவார் காரில் செகுசாய் பயணிக்கிறாள். சினிமா எடுக்க முயல்கிறாள். நாவலின்  தொடக்க அத்தியாங்களில் மாட்டை காதலிப்பவனாக வரும் முனியும், அவன் சமூகமும் முதல் முதலில் ட்ராக்டர் ஊருக்குள் இறங்கும் போது அதனை எதிர்த்து புரட்சி செய்கின்றனர். ஆனால் பிற்காலத்தில் ஊரில் இருக்கும் கடைசி மாட்டையும் விற்று விட்டு ட்ராக்கர் வாங்கும் முனி அந்த ட்ராக்டர் முகப்பில் மாடு பொறித்த செம்புப்பட்டையை வைக்கிறான். மாட்டுக்கே தீவனம் விளையாத பூமியில், ட்ராக்டரை வைத்துக் கொண்டு என்ன மாராடிக்க முடியும் என்ற கேள்வி சற்று அழுத்தமாகவே எழுகிறது. விலைநிலங்கள் குடியிருப்புகளாக மாறிப் போன அதே நேரம் வருடத்திற்கு லட்சகணக்கில் பொறியாளர்கள் உருவாக்கப்படுவதும், பெருநகரங்களில் தொழில் நிறுவனங்கள் பெருகி உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கலாச்சாரத்தையும் சமூக மேம்பாட்டிற்குள் சேர்க்க முடியுமா என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது

இந்த காட்சிகள் எல்லாம் எனக்கு சாயாவனத்தை நினைவூட்டின. சாயவனத்தில் அழிக்கப்பட்ட சிறுவனம் சக்கரை ஆலையாக ஆகிறது. சாயாவனம் தந்த உளவியல் அதிர்ச்சியை, மேல் சொன்ன காட்சிகளும் தருகின்றன. கண்ணீரோடு கடக்கும் போது வாசக மனம் மரத்து போய் நிகழ்கால அவலங்களை ஏற்கவும் மறுக்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறது. வீட்டுமனைகளை விற்கும் விளம்பரத்திற்காக நிறுவனம் அமைத்த செயற்கை நீருற்றை போல எங்களுக்கும் வேண்டுமென்று போராடும் அப்பாவிகள், தமிழகத்தில் வாழும் மக்களில் தொலைநோக்கின்மையும் அவர்களை எல்லாவிதத்திலும் ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகளையும்  குறிக்கும் குறீயிடுகளே அவர்களுக்கென அமைத்து தரப்பட்ட செயற்கை நீருற்றும் அதன் நடுவில் இருக்கும் இரண்டு கொக்கு சிலைகளும் மூன்றே மாதத்தில் தண்ணீரில்லாமல் காய்ந்து போனவதும் ஒரு குறியீடே. தங்களின் வாழ்வாதாரங்களை எல்லாம் விற்று விட்டு, செய்கை நீருற்றுக்கு தண்ணீர் வேண்டி ஒவ்வொரு குறைதீர்க்கும் கூட்டத்தில் மனு போடும் அவல நிலையிலே தமிழகம் இருக்கின்றது. சிறவி தாக்குதல் சில காலம் மட்டுமே பட்டினி போட்டது.இந்த அரசியல், சமூக சீரழிவுகள் இனி வரும் எந்தனை காலங்களுக்கு நம்மை பட்டினியில் கிடத்துமோ தெரியாது.


நாவலில் வாகசர்களின் வாசக கூர்மையை சந்தேகிக்கும் சில இடங்களும், மிக நீண்ட அம்மாஞ்சி அறிவு சார் குறிப்புகள் சிலதும் எரிச்சலை தருகின்றன.சமகால, சக படைப்பாளிகளையும், தன்னையும் பகடி செய்து கொள்ளும் விதம் சில இடங்களில் சலிப்பினை ஊட்டுகின்றன. எதற்காக இந்த குறிப்பு வந்தது என்பதை கண்டறிய பல முறை நாவலை வாசிக்க வேண்டிய இருப்பதும்,மேலும் சில குறிப்புகளின் மொழி மிக சிக்கலாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதும் நாவலாசிரியரின் மேதமையை பறைசாற்றுகிறதோ என்ற அய்யமும் எழுகிறது. கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரம் என்ற போக்கினை  முதலிருந்து தெளிவாக பதிக்கும் இந்த நாவல் மணிமொழியும் தமிழ்வாணனும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் சேர்ந்த வாழ முடிவெடுக்க  மிக நீண்ட விவாதங்களில் ஈடுபடுவதும் , இவர்களுடை  காதல் உரையாடல்கள் எல்லாமே போதனை செய்வது போல அமைந்திருப்பதும்  மிகவும் அலுப்புட்டுவதாக இருக்கின்றது. இவற்றை விடுத்து சிறப்பானதொரு அனுபவத்தை பல்வேறு தகவல்களை, நமது பாலிய வயது அனுபவங்களை நினைவுபடுத்தும் பதிவுகளை இந்த நாவலோடு நாமும் கடந்து போகலாம். நிச்சயம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய நாவல் சீனிவாசன் நடராஜனின் விடம்பனம்.


Friday, January 13, 2017

Let us break up


சமீப காலமாக ஹிந்தித் திரையுலகில் பெண்களை முன்னிலைப் படுத்தும் கதைகள் மிக அதிகமாக திரையாக்கம் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. கஹானி, இங்கிலீஷ் விங்கிலிஷ், குயின், என்.ஹெச் 4, பின்ங் என்று நீளும் அந்த பட்டியலில் அடுத்து வந்திருக்கிறது டியர் ஜிந்தகி. அன்பான வாழ்க்கையே என்று தலைப்பிடப்பட்ட இந்த படம்  நம்மில் பலரையும்  "உங்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் வாழ்கையை அன்புக்குரியதாகப் பார்க்கிறீர்கள்?  அதைக் காதலிப்பவர்களாக இருக்கின்றீர்கள்" என்று கிண்டலாக கேட்கிறது. ஆம், நாம் தேவையற்ற துக்கம், சோகம், பொறாமை, கோபம், துவேஷம் என்ற எண்ணற்ற குப்பைகளைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்தவர்கள் மேல் கொண்டுள்ள பல்வேறு தேவையற்ற உணர்விலும் நம்முள்ளேயே எத்தனை மன அழுத்தங்களை, வேண்டியோ வேண்டாமலோ தேவையற்ற பயங்களைச் சுமந்து திரிகிறோம். அவற்றை எல்லாம் விட்டொழித்து கடலலைகளோடு கபடி ஆட வாருங்கள் என்று அழைப்பு விடுக்கிறது டியர் ஜிந்தகி.

இந்த தலைப்பினை திரைப்படத்தின் நாயகி (ஆல்யா பட்) சிறுவயதில் நூற்றுகணக்கான கடிதங்களை தன்னை பெற்றோருக்கு எழுதுபவளாக சித்திரித்தப்பதால் அந்த கோணத்தில் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கடிதம் என்று எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால்,  நாயகி தன் வாழ்க்கைக்கு தானே எழுதிக்கொள்ளும் கடிதம். அந்த கடிதத்தை எழுத அவள் தன் வாழ்வின்  ஒரு பகுதியோடு நடத்தும் பயணமே இந்த திரைப்படம். அது நம் அனைவருக்கும் வாழ்க்கையின் வேறொரு கோணத்தை சித்தரிப்பது சிறப்பானது. நாம் எதை சிந்திக்கிறோம் எதன் பின்னால் நம் அனைத்து நம்பிக்கையையும் வைக்கிறோம். எதற்காக எல்லா உழைப்பையும் கொட்டி அதன் பின்னர் அலைந்து திரிகிறோம். அத்தனை உயர்வாக எந்த விசயங்களும் இல்லை. வாழ்க்கை சுமக்கப்பட வேண்டியது அல்ல நேசிக்கப்பட வேண்டியது என்று காட்சிப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள் திரைப்படக் குழுவினர். ஹிந்திபடங்களில் நான் எப்போதும் காண்பது சிறப்பான தொய்வற்ற திரைக்கதை. இந்த படத்திலும் அப்படியே அமைந்திருப்பது கூடுதல் பலம். பின்னணி இசை காட்சியமைப்பு என்று எதிலும் மிகையற்ற திரையாக்கம். 

கதையின் நாயகி கதைப்படி ஒரு கேமிரா உமன்(நன்றி: கௌரி ஷின்டே) முதலிரு காட்சிகளுக்குள்ளேயே, அவள் காட்சி வழி உணர்வை கடத்தும் கலையை கொண்டவள் என்பதை பார்வையாளர்கள் உணரும் வண்ணமும் திரைக்காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வளவு திறமையான, முக்கியமாக தன்னுடைய திறமையை முழுமையாக உணர்ந்த நாயகியின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகள் ஆரம்ப காட்சிகளிலேயே பதிவு செய்யப்படுகிறது. வீட்டில் எந்த பொருட்களிலும் ஒழுங்கின்மையையே அவள் ரசிக்கிறாள். அவளே ஒரு ஒழுங்கின்மையின் அடையாளம் போல் காட்சியளிக்கிறாள். மிகவும் கிழிந்த ஜீன்ஸ் போட்டுக் கொள்கிறாள், பிறர் சரி செய்ய செய்ய அலங்கார பொருட்களை கவிழ்த்தி வைக்கிறாள். நாற்காலியில் படுத்துக் கொள்கிறாள். தான் ரசிக்கும் போட்டோக்களை தலைகீழாக வைத்திருக்கிறாள்.(படுத்துக் கொண்டுப் பார்க்கும் போது அவை நேராக தெரியலாம்) பெற்றோரிடம் பேசவே பிடிக்காத கசப்புணர்வோடு இருக்கிறாள். அவள் மிகவும் கலை உணர்வு மிக்கவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் மிகவும் தன்னைத் தானே அசிங்கமாய் தான் ஒழுங்கற்றவள் என்று நினைக்கிறாள் என்பதை உணர்த்தும் பல காட்சிகள் அமைந்திருக்கிறது.

இத்தனையாக ஜீனியஸ் மற்றும் வியேர்ட் தன்மைகளின் கலவையான நாயகி பார்க்கவும் மிக அழகாக இருக்கிறாள். மேலும் அந்த அழகில் பலர் மயங்கி சரிகின்றனர் என்பதையும் கூடவே அறிந்திருக்கிறாள். எல்லாரையும் ஆண் நண்பர்கள் ஆக்கிக் கொள்கிறாள். ஆனால் அவர்கள் நெருக்க நினைக்கும் போது தானே விட்டு விட்டு ஓடிவிடுகிறாள். தன்னுடைய திறமையும் அழகையும் மிக துல்லியமாக கணித்திருந்தாலும் அவள் முக்கியமான தருணங்களில் உளறுகிறாள். தன்னால் நினைத்ததை சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். காரணமெல்லாம் ஒரு ப்ரேக் அப். அது காதல் தோல்வியிலிருந்து, அவளுடைய வாழ்க்கையின் வேறு ஒரு பயத்தை, தெளிவின்மையை எப்படி ப்ரேக் அப் செய்கிறது என்பதே திரைக்கதை. டியர் ஜிந்தகி வாழ்க்கையின் சில முக்கிய கூறுகளை மிக அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. 

சில சமயங்களில் எளிதான வழியை விடுத்து மிக கடினமான வழியை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். முக்கியமாய் அந்த கடினப்பாதையில் செல்ல தேவையான ஆயத்தங்கள் இல்லை என்றே நமக்கே தெரிந்தாலும் அப்படி செய்வதன் மூலம் நம்மை நாமா தண்டித்துக் கொள்வதாக குரூர திருப்தி அடைகிறோமோ? அதனை நியாயப்படுத்த லட்சியம் அதற்காக தானே இந்த நாள் முயற்சியும் உழைப்பும் என்று பிதற்றுகிறோம். பின்னர் அதன் சுமையை சுமக்க முடியாமல் கடக்க முடியாமல் தவிக்கிறோம். சில இடங்களில் அன்பின் பொருட்டோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்தின் பொருட்டோ அல்லது காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்திலோ மௌனமாக துயரப்படுகிறோம். அப்படி நம்மை நாமே வருத்தி கொள்வதிலும் ஒரு முறையாவது துயரப்படுகிறோம் என்று ஏன் சொல்ல மறுக்கிறோம். இதெல்லாம் எந்த கட்டாயத்தால் செய்கிறோம். தேவையே இல்லாத பயங்கள் தவறான புரிதல்கள் இன்னும் என்ன என்ன குழப்பங்களை கொண்டிருக்கிறோம். இவை அனைத்தும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்.

மனநோய் என்பது தவறான கற்பிதங்களோடு, கற்பிக்கப்பட்ட கோட்பாடுகளோடு இருப்பதே இப்படித் தான் எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகர் ஒருவர் சொல்வார். இந்த படத்தின் மிக முக்கியமான திருப்பம் என்ற பார்த்தால், அது நாயகி மனநோய்க்கு ஆலோசனை வழங்கும் ஒருவரின் பேச்சினால் ஈர்க்கபடுவதே. "ஒருவருக்கு கிட்னி பழுதாகி விட்டது அதை மாற்றிக் கொள்ள மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன் என்று சொல்வதற்கு எந்த தடையும் இல்லை. ஆனால் மன அழுத்தத்தை தீர்த்து கொள்ள அல்லது மூளையின் வேதியல் மாற்ற நிலையை சீர் செய்ய ஒரு மனநல மருத்துவரிடமோ சென்றால் அதனை மறைக்கவே செய்கிறோம். அதாவது மூளை நமது உடலின் பகுதி இல்லை என்பது போல" என்று பேசப்படும் வசனம் எவ்வளவு முக்கியமானது. நாம் அனைவருமே அப்படித்தானே. யாரும் மன நல ஆலோசகரிடம் ஆலோசனை பெறுவர்கள் என்றால் அவர்களை பைத்தியங்கள் என்றே பார்க்கிறோம். மன நல ஆலோசகர்களிடம் (தெரப்பிஸ்ட்) செல்பவர்கள் எல்லோருமே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்றோ பைத்தியங்கள் என்றோ நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவர்களுக்குள் இருக்கும் மன அழுத்தம் அல்லது இயற்கைக்கு எதிரான விஷயங்கள் எல்லாமே ஏதோ ஒரு மனத்தடையின் காரணமாக அல்லது மிக சிறு வயது பாதிப்பாக இருக்கலாம். வளர்ந்து விட்ட பிறகும் அந்த சிறு வயது பாதிப்பானது அவர்களது பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் வெளிப்படலாம். அந்த நடவடிக்கைகள் சம்மந்தப்படவர்களுக்கே புரியாத புதிராக இருக்கலாம். அந்த புதிர் நடவடிக்கைகள் இன்னும் பல்வேறு சிக்கல்களை அவர்களுக்கு கொண்டு வரலாம். 

உதாரணமாக இந்த படத்தில் நாயகி தன்னுடைய அம்மா, அப்பாவிடம் பேசுவதை மிகப் பெரிய சுமையாகவும், அம்மாவிடம் எப்போதும் சிடுசிடுப்பானவளாகவும், தன்னுடைய பெற்றோர் இருக்கும் ஊரான செல்வதற்கே பிடிக்காதவளாகவும் இருப்பாள். அதற்கான காரணம் அந்த மன நல ஆய்வின் மூலமாக தெரியவரும் போது அவளுக்கு அது மாபெரும் அதிர்ச்சியாகவும் பின்னர் அதுவே தெளிவும் ஆகும். இதனை தெரப்பியில் ப்ரேக் அப் என்பார்கள். அந்த "பிரேக் அப்" பிறகு தன்னுடைய சிறு சிறு முயற்சிகளால் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவள் மிகவும் நெருக்கமாகி விடுவாள். தன்னை தானே மாபெரும் சுமையாக நினைத்தவள் தன்னோடு அன்றாடம் போரிட்டு கொண்டிருந்தவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை இலவம் பஞ்சு போல உணர ஆரம்பிப்பாள்.

எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவருடைய சில அனுபவங்களை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்வார். அவரிடம் ஆலோசனை பெறும் ஒரு பெண் தன்னுடைய அம்மாவிடமும் கணவரிடமும் ஓயாமல் சிடுசிடுப்பவள். அதன் பின்னர் ஏன் இப்படி ஓயாமல் சிடுசிடுத்து துன்பப்படுத்துகிறோம் என்று குற்ற உணர்விலும் தவிப்பாள். ஒரு ஆலோசனையின் போது தன்னுடைய அம்மா தன்னை சிறுவயதில் வீட்டில் யாரிடமோ விட்டு விட்டு வேலைக்கு சென்றதும், மூன்றாவது பெண் குழந்தை என்று அவளை உதாசீனம் செய்துமே காரணம் என்பதை கண்டறிய உதவியதாகவும் அந்த ஆலோசனைக்கு பிறகு அவள் தன்னுடைய அம்மா மற்றும் கணவரிடம் சிடுசிடுப்பதில்லை என்றும் சொன்னார்.

இன்னொரு முறை வேறு ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அவரும் மன நல ஆலோசனை பெற்றும் தன்னுடைய அனுபவத்தை என்னுடம் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் தன்னுடைய மன நல ஆலோசகரிடம் என்னிடம் பிரச்சனை இருக்கிறதா என்று எப்படி அறிவீர்கள் என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் பேசும் விதம், அதன் வேகம், அதற்குள் இருக்கும் படபடப்பு எல்லாம் உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று காட்டிக் கொடுக்கும் என்று சொன்னதாக சொன்னார். அப்படித் தான் இந்த படத்தில் முதலில் தன்னுடைய பிரச்சனை இன்னது என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது மிக வேகமாக, படபடப்பாக, ஏதோ மாபெரும் தவிப்போடு நாயகி மனநல ஆலோகரிடம் பேசுவாள். பேசி முடிக்கும் முன்னரே பல்வேறு நாற்காலிகளில் மாறி மாறி அமர்வாள்.

அதே போல் மற்றவர்கள் தன்னை ஏதோ தவறாக நினைக்கிறார்கள் என்று நாயகி அவளாக நினைத்துக் கொள்கிறாள் என்று அவள் கண்ட கனவின் விளக்கமாக அவளே உணர்ந்து கொள்வது போலும், இந்த உலகில் தவறு சரி என்று எதுவும் இல்லை எல்லாம் சமூகம் கற்பித்ததே என்றும் மன நல ஆலோசகர் சொல்வார். மேலும் "why silently suffering? Speak out" என்றும் இந்த திரைப்படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். இந்த எல்லா விஷயங்களுமே எனது நண்பர்கள் மூலம் நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன்.

திரைப்படத்தில் பல காட்சிகள், மன ஆலோசனை வழங்கும் எனது நண்பரையும், கவிஞர் ஆனந்த் அதிகம் நினைவூட்டினாலும் ஒரே ஒரு காட்சி கவிஞர் இசை என்கிற சத்தியமூர்த்தியை நினைவுபடுத்தியது. அவருடைய லூஸ் ஹேர் கவிதையில் சில வரிகள் இந்த திரைப்படத்தில் காட்சியாகி இருக்கிறது. நாயகியின் மனம் கவர்ந்த ஒருவன் அந்த லூஸ் ஹேரை கொஞ்ச நேரம் கட்டி வையேன் என்பான். மேலும் நாயகியின் உடல் மொழி, திறமையான ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவரின் உடல்மொழியை ஒத்திருந்தது. அவள் படம் எடுக்கும் விதம் மற்றும் ரெக்கார்டிங் செய்யும் விதம், ஒளி, ஒலியை கூட்டும், குறைக்கும் விதம் எல்லாம் அதி கச்சிதமாக இருந்தது. மன தடுமாற்றம் உள்ளவர்கள் அமர்ந்தால் கிரீச்சிடும் நாற்காலி படத்திலேயே எனக்கு மிக பிடித்த ஒன்றாக இருந்தது. மேலும் மனநல ஆலோசனையின் போது மனநல ஆலோசகர்கள் சொல்லும் Session, Pattern என்ற வார்த்தைகளும் திரைப்படத்தில் வருகின்றது. மேலும் moral of the story ஆக genius knows where to stop” என்ற வசனம் மிகவும் நறுக்கானது. வாழ்க்கையில் மிகவும் தேவைப்படுவது.

எந்த ஒரு கலையும் அனுபவத்திலிருந்து உதிப்பதே. அதே போல் அந்த கலையில் சொல்லப்பட்ட அனுபவத்தை நாம் உணர்ந்து பார்க்கும் அந்த தருணமே மிக நெகிழ்வானது. இந்த திரைப்படத்தில் ஆரம்ப காட்சி ஒன்றில் ஒரு பெண், தான் காயப்பட்டதாக, உடன் வரும் ஆணை மறுத்துக் கொண்டே வருவாள். எப்படியாவது சமாதானம் செய்து விட வேண்டும் என்ற செல்ல அணைப்பை, அவன் வழங்கும் தருணம், அவள் மிகவும் வெறுமையாக பார்ப்பது போலிருக்கும் காட்சியை, அந்த பெண் அவள் வேண்டாமென்று சொல்லும் இளைஞனின் அணைப்பிலிருந்தபடியே கடக்கும் மற்றுமொரு இளைஞனை கண்டு மித மிஞ்சிய புன்னகையை பரவவிட்டு பார்ப்பது போல் நாயகி மாற்றி அமைப்பாள். அந்த காட்சிக்கு பிறகு நாயகியிடம் இது உங்கள் வாழ்வனுபவத்திலிருந்து அமைக்கப்பட்ட காட்சியா என்று தயாரிப்பாளர் கேட்பான். அதே போல் அவர் எடுக்கும் குறும்படத்தில் வரும் போர்ச்சுகீஸ் முதல் பெண் கமாண்டோ தன் பாதுகாப்பை கருதி தான் பெண் என்பதை மறைத்து பதினான்கு வருடம் போரிடுவதும் அந்த சமயத்தில் எல்லாம் அவள் மிகவும் குற்ற உணர்வால்  தன்னிடம் தானே போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் என்பது போல் காட்சி அமைத்து, பின்னர் ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனையும் அவர் தரும் மனதிடமும் அவளை பெண் கமாண்டோவாகவோ போரினை தொடர செய்வதாக எடுத்திருப்பாள். அதுவும் உங்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து தானா என்று கேட்பான் மற்றும் ஒருவன். ஆம் வாழ்க்கையிலிருந்து உதிக்கும் கலை அதி அற்புதமாக இருக்கும். வாழ்க்கை அனுபவத்தை புரட்டும் கலை இன்னும் அற்புதமாக இருக்கும். அப்படி பல சந்தர்பங்களில் நான் பேசி கேட்டறிந்த விஷயங்களை, அனுபவங்களை, படித்த கவிதையை திரையில் கண்டதால் இந்தப் படம் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக தோன்றியது.

Friday, December 16, 2016

உயிரோடையும் காலச்சுவடும் இணைந்து நடத்தும் "சிறுகதை பயிலரங்கம் 2017"

இடம்: சக்தி கல்யாண மண்டபம், அய்யம்பாளையம், திண்டுகல் மாவட்டம்
தேதி: பிப்ரவரி 10,11,12.
நோக்கம்:
தமிழ்ச் சிறுகதையின் வளத்தையும் வலிமையையும் மீண்டும் உணர்தல்; உணர்த்துதல். சம காலப் படைப்புகளை விரிவான வாசிப்புக்கு உட்படுத்துதல். புதிய படைப்பாளிகளைக் கண்ட டைந்து அவர்களை ஊக்குவித்தல்.
நிகழ்வு:
மூன்று நாட்களில் ஐந்து அமர்வுகளாகப் பயிலரங்கம் நடைபெறும். உணவும் தங்குமிட வசதியும் அமைப்பாளர்களால் வழங்கப்படும். பங்கேற்பாளர்கள் தமது சொந்தச் செலவில் வந்து செல்லவேண்டும்.
பயிலரங்கில் பங்கு பெற:
பயிலரங்கில் பங்கேற்க விரும்புவோர் அவர்கள் எழுதிய சிறுகதை ஒன்றை shortstories.workshop2017@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்ப வேண்டும்.
நிபந்தனைகள்:
*வயது வரம்பில்லை. அனுமதி இலவசம்
* மாணவ / மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும்.
*ஒருங்கிணைப்பாளர்களால் இறுதி செய்யப்பட்டு பங்கேற்பாளர் பட்டியல் இறுதி செய்யப்படும்.









Monday, November 7, 2016

கவிதையும் கனவும் - லாவண்யாவின் கவிதை உலகம் - கவிஞர் ஆனந்த்

”ஒரு ஆசிரியர் தன் கதையின் பொருளை மற்றவர்களை விட இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை,” என்கிறார் லூயிஸ் கரால். அந்த விதத்தில் என் வாசிப்பில் எனக்குக் கிடைத்த லாவண்யாவின் கவிதைப் பாங்கு பற்றி சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
கவிதையும் கனவும் ஒரே முறைபாட்டின் இருவேறு வெளிப்பாடுகள் என்று நான் நம்புகிறேன். இரண்டுமே வாழ்வின் ஓட்டம் ஆழ்மனக் கட்டமைப்புகளின் சட்டகங்களில் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப்படுகிறது என்பதன் புறவயமான தோற்றம்தான். இரண்டுமே சிக்கல்களும் எளிதில் புரிந்துவிடாத இருண்மைத் தன்மையும் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. சொற்களும் குறியீடுகளும் படிமங்களும் இதைத்தான் குறிக்கின்றன, இதற்கு அர்த்தம் இதுதான் என்று அறுதியாக வரையறுக்க முடியாமல் இருக்கும் நிலை இரண்டிலும் இருக்கிறது. நாம் எந்தச் சட்டகத்தில் வைத்தாலும் அதற்கேற்ப புதிய அர்த்தங்களை தரவல்லவையாக இருக்கின்றன கவிதை, கனவு இரண்டுமே. இரண்டும் மனிதப் பிரக்ஞையின் ஆழ்தள ஓட்டங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அதனால் அந்த ஓட்டங்களையும் ஆழ்தள இயக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ள அவை உதவுகின்றன. பிரக்ஞையின் ஆழ்தளங்களும் அங்கே உறைந்திருக்கும் பிம்பங்களும் தனிமனிதப் பிரக்ஞை சார்ந்தவை அல்ல. முழு மனிதப் பிரக்ஞையின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பு சார்ந்தவை அவை. மனித இனத்தின் ஒட்டுமொத்த அனுபத்தின் சாரம் அங்கே பொதிந்து கிடக்கிறது. அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பொதுவான தளம் அது. மனித அனுபவத்தின் கூறுகளை இவைதான் நிர்ணயிக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் லாவண்யாவின் கவிதைகளை நான்  பார்க்கிறேன்.
காதல் தரும் வேதனை, பிரிவின் ஆழ்ந்த துயரம், மனப் பிழிவு, மனத்தை ஓயவிடாது நீர்ப்பரப்பில் ஒளிச்சிதறலென எழுந்து மறையும் எண்ண அலைகள். பார்வையை எதிலும் பதியவிடாமல் மனத்தைத் தொடர்ந்து அலைக்கழிக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கு, மனத்திரையில் இடைவிடாது பிம்பங்களைப் பிரதிபலித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஆழ்மன இயக்கங்கள், இவையெல்லாம் லாவண்யாவின் கவிதை உலகைக் கட்டமைக்கின்றன. அவரது ஒவ்வொரு தொகுப்பும் ஒவ்வொரு தளத்தில் இந்த விஷயத்தை அணுகுகின்றன.
அவரது முதல் தொகுப்பான ‘நீர்க்கோல வாழ்வை நச்சி’ என்னும் நூலில் உள்ள கவிதைகளில் பெருமளவுக்கு புலன் சார்ந்த அனுபவங்களும், உடலும், உடல் சார்ந்த படிமங்களும் குவிமையமாக இயங்குகின்றன.
பயணத்தின் முடிவில்
நான் கிழித்தெறிந்த
பயணச்சீட்டின் துகள்கள்
உன் முகத்தில் மோதியிருக்கக் கூடும்
பயணத்தில் கடந்த வீடொன்று
உனக்குப் பிடித்திருக்கலாம்                     (தொடர்ந்து வரும் கடந்த பாதை)

            இன்னொரு கவிதை. கூர்மையான புலனுணர்வு தூண்டும் அக அனுபவங்கள் இந்தக் கவிதையில் வெளிப்படுகின்றன.
இருளின் மணத்தை
நுகர்ந்தபடி விரைந்திருந்தது
என் பயணம்
தனிமையின் நீலநிற
நீரூற்று சுழன்றாடியபடி
கூடவே வந்தபடியிருந்தது                                 (நான்காம் பிறை நிலா)
           
மேற்கொண்டு எழுதப் போகும் ஆழமான கவிதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டென ’நிழலுருவம்’ என்றொரு கவிதை முதல் தொகுதியில் காண முடிகிறது.  ’கனவின் மழைத்துளி’ என்னும் இன்னொரு கவிதையும்கூட.
கனவின் தொழிற்சாலையாக
தினமொரு நினைவினை உணவென
தந்தபடி விடிகிறது என் வானம்
கனவின் மழைத்துளி
சிறிது சிறிதாக
நனைக்கிறது என் வாசலை
விடியும் வரை எனதில்லை
என் வானம்
என் வாசல்
விடிந்தெழுந்தபின்
எனதில்லை என் கனவுகள்                               (கனவின் மழைத்துளி)

இரண்டாவது தொகுப்பான ‘இரவைப் பருகும் பறவை’ லாவண்யாவின் கவிதை வேறொரு தளத்தை அடைந்துவிட்டதைக் காட்டுகிறது. இந்த இரண்டாவது தொகுப்பில் உள்ள கவிதையுலகம் உள்வாங்கி அகவயப்பட்டிருக்கிறது. புலன் விடுத்த மனோலயமான பிம்பங்கள் இந்தத் தொகுப்பில் நிறையக் காணக் கிடைக்கின்றன. லாவண்யா படிமங்களினூடாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கி விட்டிருப்பதை இந்தத் தொகுப்பின் கவிதைகள் பறைசாற்றுகின்றன. படிமங்களின் பயன்பாட்டில் ஒரு நேரடித் தன்மை வந்தமைந்திருக்கிறது. தவறி விழுந்து மடங்கிவிட்ட புத்தகத்தின் அட்டையைச் சரி செய்ய இயலாமல் போகிறது. இழந்துவிட்ட குழந்தைமையின் களங்கமின்மையை இந்த வரிகள் பிரதிபலிக்கின்றன.
மறக்க இயலாத நிகழ்வென
மீண்டும் பழைய அட்டையை
மீட்க முடியாத கனவென
இந்த ஒரு துளித் துயரம்                                                (ஒரு துளித் துயரம்)
            இதே விஷயம், ‘மீன்குட்டிகளும் பிளாஸ்டிக் பை நீரும்’ என்ற கவிதையிலும் தெரிகிறது. பழகிப் போய்ப் பரிச்சயமாகிவிட்ட வாழ்க்கை முறையில் பிரியம் தொலைந்து போவதை ‘உதிர்ப் பிரியம்’ என்னும் கவிதை படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
அங்கங்கே சில இடங்கள் மட்டும் படிமமாக உருக்கொண்டு வெளிப்படாமல் ஒரு கருத்தாக, அல்லது கூற்றாகத் தங்கிவிட்டிருக்கின்றன. ‘பிழைக்காட்சி’, ‘நிகழ்வின் பின்’ என்னும் தலைப்புக்கொண்ட இரண்டு கவிதைகளின் கடைசி வரிகள் இதற்கு உதாரணம். மேலும் இந்தத் தொகுப்பின் பல கவிதைகளில் ‘பிரியம்’ என்ற சொல் பலமுறை பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது அந்தச் சொல்லின் செறிவை சற்று நீர்த்துப் போகச் செய்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.
தொகுப்பின் தலைப்பான ‘இரவைப் பருகும் பறவை’ என்னும் தலைப்புக்கொண்ட கவிதை மிகச் சிறந்த கவிதையாக உருப்பெற்றிருக்கிறது. நீண்டதொரு காலநீட்சியின் பிம்பம் கவிதை விரியும்போது மனத்தில் எழுகிறது. வாசக மனத்தின் ஆழங்களைத் தீண்டுவதாக இந்தக் கவிதை அமைந்திருக்கிறது.
‘நானும் நானும்’ என்ற கவிதையில் சுயத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து பார்வை நீள்கிறது. தன்னுள்ளே தான் ஊடுருவி நோக்கும் ஆழ்மனப் பார்வை, ‘விரவி நீங்கும் நினைவுகள்’ கவிதையில் தெரிகிறது. குறிப்பாகத் தொடக்க வரிகள்.
கனவின் இடுக்குகளில் தெறிக்கும் கைப்பற்றல்
புதைமணலின் அடியாழம் வரை நுழைகிறது.                     (விரவி நீங்கும் நினைவுகள்)

            இதேபோல்,
எங்கோ தொடங்கி
எங்கோ முடியும்
எல்லாப் பயணங்களையும்
சுமந்துகொண்டே இருக்கிறது
ஏதோ ஒரு சாலை                                                           (விழித்திருக்கும் சாலை)

பிரக்ஞையின் பல தளங்களிடையே உள்ள பரிமாற்றம் பல நேரங்களில் சரிவர இருப்பதில்லை. ஒரு தளத்தில் புரிந்த அனுபவம் இன்னொரு தளத்திற்குப் புரிவதில்லை. இந்த உண்மை அனுபவ ரீதியாக வெளிப்பட்டிருக்கும் வரிகள் இதோ.
நிலவென்ன செய்யும்
மீன் மொழி
அதற்குப் புரிவதில்லை
நதியும் செய்வதறியாது
சலனமற்று ஓடுகிறது                                                     (செதில்கள்)

தினசரி வாழ்வின் இயல்பான அனுபங்களின் வழியாக மன அசைவுகளைப் பிரதிபலித்துக் காட்டும் லாகவம் இவருக்குக் கைவந்துவிட்டது என்பதைக் காட்டும் சில வரிகள் இன்னொரு கவிதையில் காணக் கிடைக்கின்றன.
மெத்தெனப் பதியும் தலையணையில்
உறுத்தும் காதணியென
புரண்டு புரண்டு படுக்கச் செய்கிறது
உரையாடலில் நெருடிய சொற்கள்                (உறங்க மறுக்கும் உரையாடல்கள்)


            கடைசியாக ‘அரூபிணி’ என்னும் கவிதை.
அரூபமானவள் அவள்
குரலில்லை நிறமில்லை பெயருமில்லை
ஆயினும்
அவள் என் உயிர்த் தோழி
            இந்த அரூபிணியிடம்தான் தன் கவிதைகளை எல்லாம் சொல்கிறாரோ லாவண்யா? அவளுக்காகத்தான் இதையெல்லாம் எழுதுகிறாரோ அவர்?
இப்போது ‘அறிதலின் தீ.’ மூன்றாவது தொகுப்பு. முதல் தொகுப்பின் கவிதைகள் புலனனுபவத்தின் ராகங்களைத் தம் கவிதைக் களனாகக் கொண்டிருந்தன. இரண்டாவது தொகுப்பில், உள்வயப்பட்டு, மனோராகங்களில் விஸ்தாரமாகச் சஞ்சரிக்கிறார் இவர். இப்போது மூன்றாவது தொகுப்பில் முந்தைய வரையறைகளைக் கடந்து புதிய எல்லைகளைத் தீண்டியிருக்கிறார். புதியதொரு உணர்வுலகத்தின் பெருவெளியில் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்து, அதன் மூலைமுடுக்குகளை உசாவுகிறார். பார்வையில் நுண்ணுணர்வும் வெளிப்பாட்டில் சொல்நுட்பமும் கூடியிருப்பதோடு மட்டுமில்லாமல் புதிய பரிமாணங்களில் கவிதை நுழைந்திருக்கிறது. இவரது கவிதையுலகின் வளர்ச்சிக்கேற்ப இவரது மொழியில் ஆழமும் செறிவும் துல்லியமும் மேம்பட்டிருக்கின்றன. இது தவிர, முந்தைய இரண்டு தொகுப்புகளில் காணக்கிடைக்காத ஒரு எளிமை இப்போது கைவந்திருக்கிறது.
விட்டு விட்டு
சொட்டிக்கொண்டிருந்த குழாயை
இறுக மூடிய பின்னர்
நின்றுபோயின
நீர்த்துளிகள்
என்னவோ செய்கிறது
சொட்டாத குழாயின் நிசப்தம்                                     (சலனம்)

‘உணர்வின் வண்ணம்’ என்னும் கவிதை இவரது முந்தைய கவிதையாடலில் இருந்து விலகி வேறொரு தளத்தில் உட்புகும் ஜாலத்தைக் காட்டுகிறது. ‘அறிதலின் தீ’ கவிதையும் இவர் தனது முந்தைய கவிதைக்களனின் எல்லைகளைக் கடந்து வந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. கவிதை வெளிப்பாட்டின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது ‘காதலென்று’ என்னும் கவிதை.
கோப்பை நிறைய
நீலக்கடலை நிரப்பி
அதிலென் உயிர்ப்பூவை
மிதக்கவிட்டு
உன் கையில் அளித்தேன்
தேர்ந்த இசைக்கலைஞனென
இசைக் குறிப்புகள்
உதிர உதிர
நீ நுகர்ந்துகொண்டிருந்தாய்
சுழன்று சுழன்று
குதூகலித்துக்கொண்டிருந்தது
உயிர்ப்பூ
பருகப் பருக
வற்றிக் காய்கிறது
நீலக் கடல்

‘சுயநலமற்ற தனிமை’ என்னும் கவிதையைப் பார்ப்போம். தனிமை என்னும் உணர்வில் இரண்டு பரிமாணங்கள் உண்டு. ஒன்று வேதனை அளிக்கும் தனிமை உணர்வு. சொல்லப் போனால் தனக்குத் தானே இல்லாமல் போய்விட்ட நிலை அது. இன்னொரு தனிமை வேறு தளத்தைச் சார்ந்தது. தான் தன்னில் வேர்கொண்ட நிலை அது. மனம் அடங்கிய அமைதியும், அறிவு கடந்த ஆழமும் நிறைந்து, குறிப்பிட்ட யாருமாகவும் இல்லாமல் தான் இருக்கும் நிலை அது. அந்த உன்னதமான நிலையின் சாயல்களை இந்தக் கவிதை அதன் சில கோணங்களில் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒரு வழியாய்
பயணம் முடிந்து
வீடு வந்து சேர்ந்ததும்
காலணியைக் கழற்றி
வெளியில் வைக்கும் வரை
எனது வெறுமையை
விரட்டியது தனிமை
கடைசி இரண்டு வரிகளில் இந்த நிலையின் முக்கியமான அம்சமான வெறுமையுணர்வு இல்லாத, நிறைவான தனிமை நிலை என்பது அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.
அடுத்ததாக இன்னொரு புதிய தடம். இன்றைய வாழ்க்கை முறையின் அடிப்படை அமைப்பிலேயே வலியும் வேதனையும், தவிப்பும் அல்லாடலும் குடிகொண்டிருக்கிறது. இவரது மூன்று தொகுப்புகளிலும் வலியையும் வேதனையையும் எதிர்கொள்வது பல கவிதைகளில் பிரதிபலித்திருந்தாலும், புதியதொரு கண்ணோட்டத்தில், புதியதொரு அணுகலில், புதிய முதிர்ச்சியைக் காட்டும் கவிதை ‘அமைதியின் ஒப்பனை.’ வாழ்வின் வலியை எதிர்கொள்ளும் பாங்கு மாறிவிட்டிருக்கிறது.
இன்றைய தினத்தின் அவமானத்தை
உதட்டுக்குச் சாயமிடு முன்
பூசிக் கொள்கிறேன்
நேற்றின் புறக்கணிப்புகளை
கூந்தல் அலங்கார மணிகளினூடே
பின்னி மறைக்கிறேன்
சில காலமாய்த் தொடரும்
மரியாதையின்மையை
விரல்களுக்கும் நகப் பூச்சுக்கும்
இடையே சொருகி வைக்கிறேன்
பல நாட்களாய்ப் பாடாய்ப் படுத்தும்
பழிச் சொற்களை
கண்மையோடு தீட்டிக் கொள்கிறேன்
இவற்றில்
எங்கேனும் படியும் உங்கள் பார்வை
மேலும் அழகூட்டும் என்னை

அகநிலை புறவெளிக் காட்சியில் பிரதிபலித்துத் தன்னை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் விந்தையை வெளிப்படுத்தும் சில வரிகள் இதோ இங்கே ஒரு கவிதையில்.
மாலை நெருங்க நெருங்க
எல்லா மலைகளும்
பெண்ணாய்த் தெரிகிறது
இரவில் வாதையுடன்
அவை புரண்டு படுக்கும் ஓசை
எனக்கு மட்டும் கேட்கிறது                                                      (மலைப்பெண்)

தன் தொடக்கத்தைத் தேடிப்போவது என்பது நுட்பமான மனித மனங்களின் இயல்பு. ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக வெளிப்படும் இந்த விஷயம், ’ஆரண்யம்’ என்ற கவிதையில் அவருக்கேயான விதத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. ’விதிமுறைகள் இல்லாது திறந்தே இருந்தது வானமும் கானகமும்’ என்னும் வரிகள் இப்போதைய வாழ்முறையின் வரையறைகளையும் அவை தரும் வேதனையையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. இதோ அந்தக் கவிதை.
முன்னொரு காலத்தில்
எங்கும் நிறைந்திருந்தது பசுங்காடு
விதிமுறைகள் இல்லாது
திறந்தே இருந்தது
வானமும் கானகமும்
என்றோ
கல் வனம் அடர்ந்து
பாதைகள் ஊர்ந்தன
காட்டில் இடமில்லாத மிருகங்கள்
மனித மனத்தில் குடியேறின
நான்
அந்த வனத்தையும்
அதன் பறவைகளையும்
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
’மலையோடே இருக்கும் மலை’, ‘வெறுமே நோக்குதல்’, ’பிரிவற்ற பிரிவொன்று’, ‘பாசக் கயிறு’, ‘முதுகுப் பாரம்’, இவையெல்லாம் மிக நல்ல கவிதைகள்.
லாவண்யாவின் கவிதைகள் இயல்பானவை. இயல்பான வளர்ச்சி கொண்டிருப்பவை. வாழ்வனுபவத்தின் ஓட்டத்தில் ஏற்படும் அகவளர்ச்சி அவரது கவிதைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. பாசாங்கற்ற நேரடியான சொல்லுதல் இவரது கவிதையின் சிறப்பு. அதனாலேயே ஆழம் கூடி நிற்கின்றன இவை. இத்தகைய கவிதைகளை ரசித்துப் புரிந்து கொள்வதற்கு சற்றுப் பொறுமையும் அவகாசமும் அகவெளியும் தேவை. மேலோட்டமான வாசிப்பில் கிட்டாமல் போய்விடக்கூடியவை இவரது கவிதைகள். பெருமளவிலான வாசகக் கூட்டத்தை இவர் எதிர்பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நல்ல கவிதைகளை எழுதிவருவது குறித்து இவர் நிச்சயம் சந்தோஷப்படலாம்.
ஒரு நல்ல கவிதையுடன் இந்த உரையை முடிக்கிறேன். ‘நீர்ப்பாறை’ என்னும் தலைப்பில் உள்ள கவிதை.
ஆதியில் அவள் பாறையென்றிருந்தாள்
நீலக்கடல் அலைந்து அலைந்து நித்தம் அவளை
கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது
சிறிதும் இரக்கமில்லை கடல் மீது
பெருமிதம் கொண்டிருந்தாள்
கவலையற்ற கடல்
மெல்லத் தின்னத் தொடங்கியது பாறையை
மேனி மெலிந்தாள்
கரடு முரடுகள் குறைந்தன
கொடியிடையாள்
கடலாலே அழகியானோம்
என்றே மகிழ்ந்திருந்தாள்
மெல்ல
கூழாங்கல்லாகி
தன்னைத் தொலைத்திருந்தாள்
கடலடியில்.

[