Saturday, April 8, 2017

சொற்களால் தீட்டப்பட்ட சித்திரம்

உரைநடை வடிவில் எழுதப்படும் நீளமான புனைகதையே நாவல்.
WiKipedia

நாவல் என்றால் என்ன என்பதை அதன் உள்ளடக்கம் சார்ந்து வரையறை செய்ய இயலாது.உள்ளக்கம் தொடர்ந்து வளர்வது, மாறிக்கொண்டிருப்பது.வடிவம் சார்ந்தும் வரையறை செய்ய இயலாது.வடிவங்கள் தொடர்ச்சியாக மாறிக் கொண்டிருக்கின்றன. இது தான் நாவலின் வடிவம் என்று சொல்லும் முன் அதை உடைத்த படி அடுத்த நாவல் வந்துவிடுகிறது.
நாவல் - ஒருசமையல்குறிப்பு (ஜெயமோகன்)



அப்படித்தான். விடம்பனம் உள்ளடக்கம் சார்ந்தோ வடிவம் சார்ந்தோ நாவல் என்று சொல்ல முடியாத ஆனால் நாவல் தான் என்று சொல்ல வைக்கும் ஒரு பிரதி. எங்கிருந்து வேண்டுமென்றாலும் தொடங்கி எந்த வரிசையிலும் படிக்கலாம் என்ற பெரிய வாசக சுந்திரத்தை இந்த நாவல் கொடுத்திருக்கிறது. சொல்லப்பட்ட கதையோட்டம் ஒரளவுக்கு தொடர்ச்சி கொண்டதாக இருந்தாலும் அப்படிப்பட்ட வாசிப்பைச் சாத்தியமாக்கி இருக்கிறது.   இதில் வரும் கதை தொடக்கமும் முடிவும் அற்றது. ஒருவேளை இதனை நாவலாசிரியரின் வாழ்வின் நான்கு வயதிலிருந்து தற்காலம் வரையிலான கண்ட, கேட்ட, அனுபவித்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பு என்றும் சொல்லலாம்.  சுந்தர ராமசாமியின் "ஒரு புளியமரத்தின் கதை" நாவலின் தொடக்க அத்தியாயங்களில் வரும் சிறுசிறுகதைகளின் தொகுப்பினைப் போலவும், ஜே.ஜே சில குறிப்புகளில் வருவவை போன்று கதையிடைக்  குறிப்புகளையும் கொண்டது. மேலும் சில கவிதைகளும், சினிமாப் பாடல்கள் இரண்டும், பக்தி இலக்கியப் பாடல்கள் பலவும் என்ற கலவையான கலைடாஸ்கோப் தன்மை கொண்டது. விதவிதமான வடிவங்களை வாசகர்களே உருவாக்கிக் கொள்ள இயன்ற கலைப்பிரதியாகவும் இதனைச் சொல்லலாம்.

கதையிடையே குறிக்கிடும் பல்வேறு குறிப்புகளுக்கு கதை ஓட்டத்தோடு தொடர்ப்பு அறவே இல்லை என்று சொல்ல முடியாது. இங்கே இது சொல்லப்பட்டிருக்கிறது அது எங்கே கதையோடு தொடர்ப்புடையதாகிறது என்று தேடிப்பார்க்கத் தூண்டும்படிக் குறிப்புகளை நாவலாசிரியர் திட்டமிட்டே நிர்மானீத்திருக்கலாம். அவ்வாறு தேடிப் பார்க்க்கும் ஆவலை வாசிப்பினிடையே உருவாக்கித் தந்திருப்பது மிக ஆச்சரியப்பட வேண்டிய விஷயமே. பாத்திரங்களின் உரையாடலில், பொத்தாம் பொதுவாகப் பகடியாகச் சொல்லப்பட்ட விஷயம் பின்னர் வரலாற்று நிகழ்வாக நாவலில் பதியப் பட்டிருப்பதற்கு முன்னோட்டமாக இதைக் காணலாம். உதாரணத்துக்கு தேசநேசன் குரலாகப் பதியப்படும் அரசியல்மாற்றம், பின்னர் காவேரியில் தண்ணீர் இன்றி போனத்தற்கு இந்த அரசியல் மாற்றமும் காரணம் என்று கதாபாத்திரத்தின் வழியாக மறுபதிவு செய்கிறது. அதன் மூலம் சமூகமடைந்த சீரழிவுகளை தீர்க்க தரிசனமாகக் குடிகாரன் சொல்வதாக்க் காணமுடிகிறது. இப்படி, பக்கம் 32க்கும் பக்கம் 291க்கும் இருக்கும் நுண்தொடர்பை நுட்பமான வாசிப்பில் கண்டறிய முடியும். சில குறிப்புகள் அடுத்த பக்கத்தில் வரும் அத்தியாத்திக்கு முன்னறிவிப்பாகவோ  கட்டியம் கூறுதல் போலவோ அமைந்திருக்கின்றன.  உதாரணமாக,   எல்லாம் ஏசுவே எனக்கெல்லாமே ஏசுவேஎன்ற பாடலோடு தொடங்கி கிருஸ்துமஸ் கொண்டாங்களை விளக்கும் அம்மாஞ்சியின் குறிப்பும், அதை தொடரும் அத்தியாயத்தில் கிருஸ்துவ பாதிரியார்கள் எளிய வெகுளியான மக்களை மதம் மாற்ற மேற்கொள்ளும் உத்தியும் விவரிக்கப்படுகின்றன.  நாவலாசியர் திட்டமிட்டே இதைச் செய்திருக்க வேண்டும்.

சில காட்சிகள்  நிலைத்த சித்திரமாகவும் சில காட்சிகளுடன்  பின்னணி இசை அல்லது ஒலியுடன்   சலனம் கொள்ளும் நிலக்காட்சிகளாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. “ஒரே அலைவரிசையில் முறத்தை உயர்த்தி தூற்றும் நெல் அலைஅலையாய்க் களத்தில் விழும் அதே நேரத்தில் பதர்கள் தூசியாய்ப் போய்ப் படிவதைப் போல, வயல்களை கடக்கும் சிறுவர் கூட்டத்தின் இரைச்சல்கிராமத்தில் நான் அடிக்கடி காணும் காட்சி நெல் தூற்றுதலை      நினைவூட்டின.  இந்த வரிகள். அதே சமயம் பதர் பிரிவதுபோல  பனம்பழம் பொறுக்க ஓடும் சிறுவர் கூட்டத்தையும் அவர்களின் சத்தத்தையும் உணர அனுபவிக்க முடிந்தது. மௌன வாசிப்பு எப்படி ஒலியை, ஒளியை உணர்த்த முடியும்? ஆனால் முடிகிறது. அதே போன்றதொரு கலவை தான் அதிர்வேட்டை வர்ணிக்கும் கவித்துவ வரிகள். அதிர்வேட்டும் அதனால் அதிரும் கடற்கரையும் அப்போது அதிர்ச்சியில் பறக்கும் நூற்றுகணக்கான பறவைகளும் மனவெளியில் காட்சியாய் காதில் மோதும் ஓசையோடு பதியப்பட்டிருப்பது. இந்த வரிசையில் சிறவி தாங்குதலை பற்றி வர்ணிக்கப்பட்டிருக்கும் காட்சிகளும்,முதல் விதைப்பு கொண்டாங்களை சித்தரிக்கும் காட்சிகளும், பொங்கல் திருவிழாவிற்கு பண்ணை வேலையாட்களும் பண்ணையும் தயாராகும் காட்சிகளும், சிறுவர்கள் அய்யா வீட்டில் கண்ணாமூச்சியாடும் ஆடும் காட்சிகளும் எல்லாமே ஒலி/ஓளி சித்திரமாய் கணவொளியாய் விரிவது அழகு.மூச்சூறு ஆச்சியிடம் உணவு வாங்கி அதனை காட்டி எடுத்துச் சென்று கிணற்றடியில் உண்ணும் சித்திரமும் அப்படியே.

விடம்பனத்தில் சீனிவாசன் நடராஜனின் சித்தரித்ததிருக்கும் பெண் உலகம்  விசித்திரமானதுமுக்கிய கதாபாத்திரங்களாக வரும் அவள், இவள் (ராணி மார்க் அடுதன் ராணி), மணிமொழி போன்ற பெண்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையை கொண்டாடுபவர்களாக இருக்கின்றனர். இவர் நிர்மாணிக்கும் சமூகத்தில் பெண்களுக்குகான பாலியல் சுதந்திரம் கட்டற்றதாக இருக்கின்றது. திருமணம்,  சமூக ஒழுங்கு போன்ற ஆதார முடிச்சுகளை எதிர்ப்பவர்களாக உள்ளனர். ஒருத்தி அறிவின் கூர்மையோடு ஆயிரம் வேலி நிலத்தை நிர்வாகிக்கிறாள். பண்ணை நிர்வாகத்திற்கான எல்லா முடிவுகளையும் தன்னிச்சையாக எடுக்கிறாள்.கிருஷ்ண பருந்தினை வளர்க்கிறாள். இன்னொருத்தி பெண்ணிக்குறிய அத்தனை அழகியல் அம்சங்களோடு பாவாடை நாடாவில் கொலுசைச் சிணுங்க விடுபவளாக, ஆடை அலங்கார ஸ்வரூபியாக, மலர்களை மிகவும் விரும்புவளாக, பார்த்தாலே பத்திக் கொள்ளும் அழகோடு அழகாய் வாசனையாய் மணக்க மணக்க வாழ்கிறாள். மனம் கவர்ந்த ஒருவனை எப்படியெல்லாம் பசியாற்ற வேண்டும் என்ற நினைவிலேயே திளைக்கிறாள். பண்ணையில் சேவகம் செய்யும் காலில் செருப்பும் சட்டையும் அணியும் வாய்ப்பில்லாத சமூகத்திலிருந்து வரும் மணிமொழி அழகும் அறிவும் கூடவே சாதியற்ற சமூகத்தை புரட்சிகரமாக நிர்மானிக்கும் கனவும் தெளிவும் கொண்டவளாகவும் சிற்றிலக்கியம், செவ்விலக்கியம் எல்லாம் தெரிந்தவளாகவும் இருக்கிறாள். இந்த பெண்கள் பொதுப்புத்தியோடு நிறுவப்படும் பெண்குணங்களை முற்றிலும் தலைகீழாக கவிழ்பவர்களாக இருக்கின்றார்கள். அதை குறீயீடாக காட்டவே அவள் தலைகீழாய் மரம் ஏறுபவளாகவும், கிருஷ்ணபருந்தை வளர்ப்பவளாகவும் நாவலில் பதிவுகள் இருக்கின்றன.வரலாற்று பரிமாண வளர்ச்சியில் பண்ணையை நிர்வகித்தவள் நிலத்தை கூறாக்கி விற்கும் நிறுவனத்தின் முதலாளியாகிறாள். அடுதன் ராணி சினிமா கதாநாயகியாகிறாள்.மணிமொழி மாவட்ட ஆட்சியாளர் ஆகிறாள். அதே போல எங்கோ ஒரு அத்தியாத்தில் வரும் முனியின் அம்மா சரோஜா பின்னர் வரும் அத்தியாத்தில் ஊர் பிரசிடெண்டாக உருமாறுகிறாள். ஆனால் அய்யாவீட்டு ஆச்சி மட்டும் மௌனமாய் மூச்சுறுக்கு உணவளிக்க மட்டும் வந்துவிட்டு அதே சடுக்கில் திரும்பிவிடுகிறாள்.

புனைகதையின் சிறப்பே, நிஜமும் புனைவும் பின்னிப்  பிணைந்து, நிஜமோ புனைவோ என்ற மயக்கத்தை தருவதே இன்னும் ஒரு படி உயர்ந்து இந்த நாவல் நிகழ்கால குறிப்பீடுகள், சம்பவங்கள், சகபடைப்பாளிகள், நிஜ வாழ்வில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் வாழ்ந்த இலக்கிய முன்னோடிகள் போன்ற வாழும் நிஜங்களை கொண்டொரு புனைகதை உருவாக்க உத்தியை கையாண்டிருக்கிறது. புனைகதை கதைக்குள் வரும் புனை கதையை நிகழ்காலத்துக்கு நகர்த்த, பெருமாள் முருகன் என்ற எழுத்தாளர் தன்னுள் இருக்கும் எழுத்தாளர் மரித்து போனதாக அறிவிக்க வேண்டிய நிர்பந்தத்திற்கு தள்ளப்பட்ட சமூக அவலத்தை, மொத்த இலக்கிய உலக முழுதும் தலைகுனிய வேண்டிய சம்பவத்தை மிக திறமையாக பயன்படுத்தி இருக்கிறார் நாவலாசிரியர். கலைடாஸ்கோப் உருவாக்கும் பிரதியில்  மொத்த நாவலுமே பெருமாள் முருகனுக்கு நிகழ்ந்த கொடுமையைக்  கேள்வி கேட்க கட்டி எழுப்பப்பட்டதோ என்றே தோன்றுகிறது. இமையத்தின் எங்கதே நாவலாசிரியர் சொல்வது போல கசடை அழகாக்கி காட்டும் கதை. அதில் ஜாதியை தெளிவாக அறிய முடியாமல் போனதால் அதை சர்ச்சைக்கு உள்ளாகவில்லை என்பதை போன்ற வாசக பிம்பத்தை அம்மாஞ்சி குறிப்பின் வழி குறிப்புணர்த்துகிறார் குறிப்பிட்ட சில பக்கங்களை குறிப்பிட்டு ஒரு சமூகத்தை குறிப்பாக அச்சமூகத்தின் பெண்ணின் கற்பொழுக்கத்தை களங்கப்படுத்தியதாக நடத்தப்பட்ட அரசியல் - சமூகக் கொந்தளிப்பை ஏளனம் செய்யும் விதமாக இதில் வரும் முக்கிய பெண் கதாபாத்திரங்கள் கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரம் கொண்டவர்களாக வெளிப்படையாக காமத்தில் திளைப்பவர்களாக காமத்தை கலையாகக் கொண்டாடுபவர்களாக திகழ்கின்றனர். மீன் விற்கும் பெண்ணிலிருந்து, பண்ணை முதலாளி வரை காமத்தை எவ்வித ஒளிவும் மறைவுமின்றி அனுபவிக்கின்றனர்.முக்கிய கதா பாத்திரங்களான அவளும் இவளும் ஓயாது காமம் சார்ந்தே பேசுகின்றனர். அதை சித்தரிக்கும் எல்லாவித வெளிப்பாடுகளையும் நுகர்கின்றனர். ஒன்றரை பக்கம் கட்டற்ற காமம் பற்றி எழுதியதற்கு நாவலை எரித்தீர்களே சமூக காவலர்களே எம் பெண் பாத்திரங்கள், ஆண் பாத்திரங்கள் எல்லாம் நாவல் தொடக்கதிலிருந்து முடியும் வரை அதனை அப்பட்டமாக பேசுவார்கள் அதிலேயே ஊறிக் கிடப்பார்கள் என்ன செய்வீர்கள் என்பது எகத்தாளமாக கேட்கும் தொனியில் கட்டமைக்கப்படிருக்கிறது.

நாவலின் கதாபாத்திரம் தமிழ்வாணன் சொல்வது போல் படிப்பறிவில்லாத மக்களிடம் இந்த இலக்கியங்கள் எல்லாம் பயனற்ற குரோட்டன்ஸ் போலவே என்று பரிதவிக்க வைக்கிறது நாவல். படிப்பறிவில்லாத என்பதை கலையை கலையென பார்க்க தெரியாத என்றே என்னால் பார்க்க முடிகிறது..

ஆனால் அது மட்டுமே இல்லை இந்த நாவல் பல்வேறு நிலக்காட்சிகளை வரலாற்று துன்பியல் நிகழ்வுகளை, சமூக சீரழிவுகளை, சமூக மேம்பாடுகள் போன்று மயக்கம் தரும் பேரழிவுகளை தெளிவாக பதிவு செய்கிறது தமிழகத்தில் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்த அரசியல், சமூக மாற்றங்களையும் பகடியாக பதிவு செய்கிறது. நாவலில்இவனுகளுக்கு பிரிட்டிஷ்காரங்களே தேவலஎன்று நாவலின் கதாபாத்திரம் சொல்வது போல, பஸ்ஸெல்லாம் அரசுடைமையாயிட்டா பஸ்ஸே விட வேண்டாம் ஆனா சம்பளம் வரும் என்று இன்னுமொரு கதாபாத்திரம் சொல்வது எப்படி தமிழக அரசியல் சமூக சூழலை மக்களின் சிந்தனையை மாற்றி இருக்கிறது. இதனை அரசியல் சமூக பரிமாண வளர்ச்சி அல்லது வீழ்ச்சி என்று சொல்ல முடியுமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது. ஆயிரம் வேலி நிலம் அரசாங்கத்தால் ஊர் மக்கள் அனைவர்க்கும் பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டுது, ஆனால் அவற்றை விலைநிலங்களாக காக்க முடிந்ததா இந்த அரசால் என்ற கேள்வியை பூடமாக எழுப்புகிறது .  நாவல். ஆயிரம் வேலி பசுமை, கட்டாத்தரையாய் மஞ்சள், சிவப்பு, வெள்ளை  பெயின்ட் அடிக்கப்பட்ட கற்கள் பிரிக்கும் வீட்டு மனைகளாக கண் முன்னே சோக காட்சியாய் விரிவதை பதை பதைப்போடே படிக்க முடிகிறது. சுடுகாட்டில் ஏதோ ஒரு இணையோடு கிறங்கி கிடந்தவள், தன்னுடைய நிறுவனத்தின் துணையோடு அதே சுடுகாட்டை விற்பனை செய்கிறாள், விமானத்தில் பறந்து ஜக்குவார் காரில் செகுசாய் பயணிக்கிறாள். சினிமா எடுக்க முயல்கிறாள். நாவலின்  தொடக்க அத்தியாங்களில் மாட்டை காதலிப்பவனாக வரும் முனியும், அவன் சமூகமும் முதல் முதலில் ட்ராக்டர் ஊருக்குள் இறங்கும் போது அதனை எதிர்த்து புரட்சி செய்கின்றனர். ஆனால் பிற்காலத்தில் ஊரில் இருக்கும் கடைசி மாட்டையும் விற்று விட்டு ட்ராக்கர் வாங்கும் முனி அந்த ட்ராக்டர் முகப்பில் மாடு பொறித்த செம்புப்பட்டையை வைக்கிறான். மாட்டுக்கே தீவனம் விளையாத பூமியில், ட்ராக்டரை வைத்துக் கொண்டு என்ன மாராடிக்க முடியும் என்ற கேள்வி சற்று அழுத்தமாகவே எழுகிறது. விலைநிலங்கள் குடியிருப்புகளாக மாறிப் போன அதே நேரம் வருடத்திற்கு லட்சகணக்கில் பொறியாளர்கள் உருவாக்கப்படுவதும், பெருநகரங்களில் தொழில் நிறுவனங்கள் பெருகி உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கலாச்சாரத்தையும் சமூக மேம்பாட்டிற்குள் சேர்க்க முடியுமா என்ற கேள்வியையும் எழுப்புகிறது

இந்த காட்சிகள் எல்லாம் எனக்கு சாயாவனத்தை நினைவூட்டின. சாயவனத்தில் அழிக்கப்பட்ட சிறுவனம் சக்கரை ஆலையாக ஆகிறது. சாயாவனம் தந்த உளவியல் அதிர்ச்சியை, மேல் சொன்ன காட்சிகளும் தருகின்றன. கண்ணீரோடு கடக்கும் போது வாசக மனம் மரத்து போய் நிகழ்கால அவலங்களை ஏற்கவும் மறுக்கவும் முடியாமல் தவிக்கிறது. வீட்டுமனைகளை விற்கும் விளம்பரத்திற்காக நிறுவனம் அமைத்த செயற்கை நீருற்றை போல எங்களுக்கும் வேண்டுமென்று போராடும் அப்பாவிகள், தமிழகத்தில் வாழும் மக்களில் தொலைநோக்கின்மையும் அவர்களை எல்லாவிதத்திலும் ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகளையும்  குறிக்கும் குறீயிடுகளே அவர்களுக்கென அமைத்து தரப்பட்ட செயற்கை நீருற்றும் அதன் நடுவில் இருக்கும் இரண்டு கொக்கு சிலைகளும் மூன்றே மாதத்தில் தண்ணீரில்லாமல் காய்ந்து போனவதும் ஒரு குறியீடே. தங்களின் வாழ்வாதாரங்களை எல்லாம் விற்று விட்டு, செய்கை நீருற்றுக்கு தண்ணீர் வேண்டி ஒவ்வொரு குறைதீர்க்கும் கூட்டத்தில் மனு போடும் அவல நிலையிலே தமிழகம் இருக்கின்றது. சிறவி தாக்குதல் சில காலம் மட்டுமே பட்டினி போட்டது.இந்த அரசியல், சமூக சீரழிவுகள் இனி வரும் எந்தனை காலங்களுக்கு நம்மை பட்டினியில் கிடத்துமோ தெரியாது.


நாவலில் வாகசர்களின் வாசக கூர்மையை சந்தேகிக்கும் சில இடங்களும், மிக நீண்ட அம்மாஞ்சி அறிவு சார் குறிப்புகள் சிலதும் எரிச்சலை தருகின்றன.சமகால, சக படைப்பாளிகளையும், தன்னையும் பகடி செய்து கொள்ளும் விதம் சில இடங்களில் சலிப்பினை ஊட்டுகின்றன. எதற்காக இந்த குறிப்பு வந்தது என்பதை கண்டறிய பல முறை நாவலை வாசிக்க வேண்டிய இருப்பதும்,மேலும் சில குறிப்புகளின் மொழி மிக சிக்கலாக அமைக்கப்பட்டிருக்கிறதும் நாவலாசிரியரின் மேதமையை பறைசாற்றுகிறதோ என்ற அய்யமும் எழுகிறது. கட்டற்ற பாலியல் சுதந்திரம் என்ற போக்கினை  முதலிருந்து தெளிவாக பதிக்கும் இந்த நாவல் மணிமொழியும் தமிழ்வாணனும் திருமணம் செய்து கொள்ளாமல் சேர்ந்த வாழ முடிவெடுக்க  மிக நீண்ட விவாதங்களில் ஈடுபடுவதும் , இவர்களுடை  காதல் உரையாடல்கள் எல்லாமே போதனை செய்வது போல அமைந்திருப்பதும்  மிகவும் அலுப்புட்டுவதாக இருக்கின்றது. இவற்றை விடுத்து சிறப்பானதொரு அனுபவத்தை பல்வேறு தகவல்களை, நமது பாலிய வயது அனுபவங்களை நினைவுபடுத்தும் பதிவுகளை இந்த நாவலோடு நாமும் கடந்து போகலாம். நிச்சயம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய நாவல் சீனிவாசன் நடராஜனின் விடம்பனம்.


Friday, January 13, 2017

Let us break up


சமீப காலமாக ஹிந்தித் திரையுலகில் பெண்களை முன்னிலைப் படுத்தும் கதைகள் மிக அதிகமாக திரையாக்கம் செய்யப்பட்டு வருகின்றன. கஹானி, இங்கிலீஷ் விங்கிலிஷ், குயின், என்.ஹெச் 4, பின்ங் என்று நீளும் அந்த பட்டியலில் அடுத்து வந்திருக்கிறது டியர் ஜிந்தகி. அன்பான வாழ்க்கையே என்று தலைப்பிடப்பட்ட இந்த படம்  நம்மில் பலரையும்  "உங்களில் எத்தனை பேர் உங்கள் வாழ்கையை அன்புக்குரியதாகப் பார்க்கிறீர்கள்?  அதைக் காதலிப்பவர்களாக இருக்கின்றீர்கள்" என்று கிண்டலாக கேட்கிறது. ஆம், நாம் தேவையற்ற துக்கம், சோகம், பொறாமை, கோபம், துவேஷம் என்ற எண்ணற்ற குப்பைகளைச் சுமந்து கொண்டிருக்கிறோம். அடுத்தவர்கள் மேல் கொண்டுள்ள பல்வேறு தேவையற்ற உணர்விலும் நம்முள்ளேயே எத்தனை மன அழுத்தங்களை, வேண்டியோ வேண்டாமலோ தேவையற்ற பயங்களைச் சுமந்து திரிகிறோம். அவற்றை எல்லாம் விட்டொழித்து கடலலைகளோடு கபடி ஆட வாருங்கள் என்று அழைப்பு விடுக்கிறது டியர் ஜிந்தகி.

இந்த தலைப்பினை திரைப்படத்தின் நாயகி (ஆல்யா பட்) சிறுவயதில் நூற்றுகணக்கான கடிதங்களை தன்னை பெற்றோருக்கு எழுதுபவளாக சித்திரித்தப்பதால் அந்த கோணத்தில் வாழ்க்கைக்கு ஒரு கடிதம் என்று எடுத்துக் கொண்டு பார்த்தால்,  நாயகி தன் வாழ்க்கைக்கு தானே எழுதிக்கொள்ளும் கடிதம். அந்த கடிதத்தை எழுத அவள் தன் வாழ்வின்  ஒரு பகுதியோடு நடத்தும் பயணமே இந்த திரைப்படம். அது நம் அனைவருக்கும் வாழ்க்கையின் வேறொரு கோணத்தை சித்தரிப்பது சிறப்பானது. நாம் எதை சிந்திக்கிறோம் எதன் பின்னால் நம் அனைத்து நம்பிக்கையையும் வைக்கிறோம். எதற்காக எல்லா உழைப்பையும் கொட்டி அதன் பின்னர் அலைந்து திரிகிறோம். அத்தனை உயர்வாக எந்த விசயங்களும் இல்லை. வாழ்க்கை சுமக்கப்பட வேண்டியது அல்ல நேசிக்கப்பட வேண்டியது என்று காட்சிப்படுத்தி இருக்கின்றார்கள் திரைப்படக் குழுவினர். ஹிந்திபடங்களில் நான் எப்போதும் காண்பது சிறப்பான தொய்வற்ற திரைக்கதை. இந்த படத்திலும் அப்படியே அமைந்திருப்பது கூடுதல் பலம். பின்னணி இசை காட்சியமைப்பு என்று எதிலும் மிகையற்ற திரையாக்கம். 

கதையின் நாயகி கதைப்படி ஒரு கேமிரா உமன்(நன்றி: கௌரி ஷின்டே) முதலிரு காட்சிகளுக்குள்ளேயே, அவள் காட்சி வழி உணர்வை கடத்தும் கலையை கொண்டவள் என்பதை பார்வையாளர்கள் உணரும் வண்ணமும் திரைக்காட்சிகள் அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. அவ்வளவு திறமையான, முக்கியமாக தன்னுடைய திறமையை முழுமையாக உணர்ந்த நாயகியின் வித்தியாசமான நடவடிக்கைகள் ஆரம்ப காட்சிகளிலேயே பதிவு செய்யப்படுகிறது. வீட்டில் எந்த பொருட்களிலும் ஒழுங்கின்மையையே அவள் ரசிக்கிறாள். அவளே ஒரு ஒழுங்கின்மையின் அடையாளம் போல் காட்சியளிக்கிறாள். மிகவும் கிழிந்த ஜீன்ஸ் போட்டுக் கொள்கிறாள், பிறர் சரி செய்ய செய்ய அலங்கார பொருட்களை கவிழ்த்தி வைக்கிறாள். நாற்காலியில் படுத்துக் கொள்கிறாள். தான் ரசிக்கும் போட்டோக்களை தலைகீழாக வைத்திருக்கிறாள்.(படுத்துக் கொண்டுப் பார்க்கும் போது அவை நேராக தெரியலாம்) பெற்றோரிடம் பேசவே பிடிக்காத கசப்புணர்வோடு இருக்கிறாள். அவள் மிகவும் கலை உணர்வு மிக்கவள். ஆனால் உள்ளுக்குள் மிகவும் தன்னைத் தானே அசிங்கமாய் தான் ஒழுங்கற்றவள் என்று நினைக்கிறாள் என்பதை உணர்த்தும் பல காட்சிகள் அமைந்திருக்கிறது.

இத்தனையாக ஜீனியஸ் மற்றும் வியேர்ட் தன்மைகளின் கலவையான நாயகி பார்க்கவும் மிக அழகாக இருக்கிறாள். மேலும் அந்த அழகில் பலர் மயங்கி சரிகின்றனர் என்பதையும் கூடவே அறிந்திருக்கிறாள். எல்லாரையும் ஆண் நண்பர்கள் ஆக்கிக் கொள்கிறாள். ஆனால் அவர்கள் நெருக்க நினைக்கும் போது தானே விட்டு விட்டு ஓடிவிடுகிறாள். தன்னுடைய திறமையும் அழகையும் மிக துல்லியமாக கணித்திருந்தாலும் அவள் முக்கியமான தருணங்களில் உளறுகிறாள். தன்னால் நினைத்ததை சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறாள். காரணமெல்லாம் ஒரு ப்ரேக் அப். அது காதல் தோல்வியிலிருந்து, அவளுடைய வாழ்க்கையின் வேறு ஒரு பயத்தை, தெளிவின்மையை எப்படி ப்ரேக் அப் செய்கிறது என்பதே திரைக்கதை. டியர் ஜிந்தகி வாழ்க்கையின் சில முக்கிய கூறுகளை மிக அழுத்தமாக பதிவு செய்திருக்கிறது. 

சில சமயங்களில் எளிதான வழியை விடுத்து மிக கடினமான வழியை ஏன் தேர்ந்தெடுக்கிறோம். முக்கியமாய் அந்த கடினப்பாதையில் செல்ல தேவையான ஆயத்தங்கள் இல்லை என்றே நமக்கே தெரிந்தாலும் அப்படி செய்வதன் மூலம் நம்மை நாமா தண்டித்துக் கொள்வதாக குரூர திருப்தி அடைகிறோமோ? அதனை நியாயப்படுத்த லட்சியம் அதற்காக தானே இந்த நாள் முயற்சியும் உழைப்பும் என்று பிதற்றுகிறோம். பின்னர் அதன் சுமையை சுமக்க முடியாமல் கடக்க முடியாமல் தவிக்கிறோம். சில இடங்களில் அன்பின் பொருட்டோ அல்லது வேறு எந்த காரணத்தின் பொருட்டோ அல்லது காயப்படுத்தக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணத்திலோ மௌனமாக துயரப்படுகிறோம். அப்படி நம்மை நாமே வருத்தி கொள்வதிலும் ஒரு முறையாவது துயரப்படுகிறோம் என்று ஏன் சொல்ல மறுக்கிறோம். இதெல்லாம் எந்த கட்டாயத்தால் செய்கிறோம். தேவையே இல்லாத பயங்கள் தவறான புரிதல்கள் இன்னும் என்ன என்ன குழப்பங்களை கொண்டிருக்கிறோம். இவை அனைத்தும் ஒரு மனநோயின் கூறுகள் என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்கு தெரியும்.

மனநோய் என்பது தவறான கற்பிதங்களோடு, கற்பிக்கப்பட்ட கோட்பாடுகளோடு இருப்பதே இப்படித் தான் எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகர் ஒருவர் சொல்வார். இந்த படத்தின் மிக முக்கியமான திருப்பம் என்ற பார்த்தால், அது நாயகி மனநோய்க்கு ஆலோசனை வழங்கும் ஒருவரின் பேச்சினால் ஈர்க்கபடுவதே. "ஒருவருக்கு கிட்னி பழுதாகி விட்டது அதை மாற்றிக் கொள்ள மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன் என்று சொல்வதற்கு எந்த தடையும் இல்லை. ஆனால் மன அழுத்தத்தை தீர்த்து கொள்ள அல்லது மூளையின் வேதியல் மாற்ற நிலையை சீர் செய்ய ஒரு மனநல மருத்துவரிடமோ சென்றால் அதனை மறைக்கவே செய்கிறோம். அதாவது மூளை நமது உடலின் பகுதி இல்லை என்பது போல" என்று பேசப்படும் வசனம் எவ்வளவு முக்கியமானது. நாம் அனைவருமே அப்படித்தானே. யாரும் மன நல ஆலோசகரிடம் ஆலோசனை பெறுவர்கள் என்றால் அவர்களை பைத்தியங்கள் என்றே பார்க்கிறோம். மன நல ஆலோசகர்களிடம் (தெரப்பிஸ்ட்) செல்பவர்கள் எல்லோருமே மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் என்றோ பைத்தியங்கள் என்றோ நினைத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அவர்களுக்குள் இருக்கும் மன அழுத்தம் அல்லது இயற்கைக்கு எதிரான விஷயங்கள் எல்லாமே ஏதோ ஒரு மனத்தடையின் காரணமாக அல்லது மிக சிறு வயது பாதிப்பாக இருக்கலாம். வளர்ந்து விட்ட பிறகும் அந்த சிறு வயது பாதிப்பானது அவர்களது பல்வேறு நடவடிக்கைகளில் வெளிப்படலாம். அந்த நடவடிக்கைகள் சம்மந்தப்படவர்களுக்கே புரியாத புதிராக இருக்கலாம். அந்த புதிர் நடவடிக்கைகள் இன்னும் பல்வேறு சிக்கல்களை அவர்களுக்கு கொண்டு வரலாம். 

உதாரணமாக இந்த படத்தில் நாயகி தன்னுடைய அம்மா, அப்பாவிடம் பேசுவதை மிகப் பெரிய சுமையாகவும், அம்மாவிடம் எப்போதும் சிடுசிடுப்பானவளாகவும், தன்னுடைய பெற்றோர் இருக்கும் ஊரான செல்வதற்கே பிடிக்காதவளாகவும் இருப்பாள். அதற்கான காரணம் அந்த மன நல ஆய்வின் மூலமாக தெரியவரும் போது அவளுக்கு அது மாபெரும் அதிர்ச்சியாகவும் பின்னர் அதுவே தெளிவும் ஆகும். இதனை தெரப்பியில் ப்ரேக் அப் என்பார்கள். அந்த "பிரேக் அப்" பிறகு தன்னுடைய சிறு சிறு முயற்சிகளால் அம்மாவிடமும் அப்பாவிடமும் அவள் மிகவும் நெருக்கமாகி விடுவாள். தன்னை தானே மாபெரும் சுமையாக நினைத்தவள் தன்னோடு அன்றாடம் போரிட்டு கொண்டிருந்தவள் தன்னுடைய வாழ்க்கையை இலவம் பஞ்சு போல உணர ஆரம்பிப்பாள்.

எனக்கு தெரிந்த மன நல ஆலோசகருடன் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது அவருடைய சில அனுபவங்களை என்னுடன் பகிர்ந்து கொள்வார். அவரிடம் ஆலோசனை பெறும் ஒரு பெண் தன்னுடைய அம்மாவிடமும் கணவரிடமும் ஓயாமல் சிடுசிடுப்பவள். அதன் பின்னர் ஏன் இப்படி ஓயாமல் சிடுசிடுத்து துன்பப்படுத்துகிறோம் என்று குற்ற உணர்விலும் தவிப்பாள். ஒரு ஆலோசனையின் போது தன்னுடைய அம்மா தன்னை சிறுவயதில் வீட்டில் யாரிடமோ விட்டு விட்டு வேலைக்கு சென்றதும், மூன்றாவது பெண் குழந்தை என்று அவளை உதாசீனம் செய்துமே காரணம் என்பதை கண்டறிய உதவியதாகவும் அந்த ஆலோசனைக்கு பிறகு அவள் தன்னுடைய அம்மா மற்றும் கணவரிடம் சிடுசிடுப்பதில்லை என்றும் சொன்னார்.

இன்னொரு முறை வேறு ஒரு நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டிருந்த போது, அவரும் மன நல ஆலோசனை பெற்றும் தன்னுடைய அனுபவத்தை என்னுடம் பகிர்ந்து கொண்டார். அவர் தன்னுடைய மன நல ஆலோசகரிடம் என்னிடம் பிரச்சனை இருக்கிறதா என்று எப்படி அறிவீர்கள் என்று கேட்டதற்கு நீங்கள் பேசும் விதம், அதன் வேகம், அதற்குள் இருக்கும் படபடப்பு எல்லாம் உங்களுக்கு ஏதோ பிரச்சனை இருக்கிறது என்று காட்டிக் கொடுக்கும் என்று சொன்னதாக சொன்னார். அப்படித் தான் இந்த படத்தில் முதலில் தன்னுடைய பிரச்சனை இன்னது என்று சொல்ல ஆரம்பிக்கும் போது மிக வேகமாக, படபடப்பாக, ஏதோ மாபெரும் தவிப்போடு நாயகி மனநல ஆலோகரிடம் பேசுவாள். பேசி முடிக்கும் முன்னரே பல்வேறு நாற்காலிகளில் மாறி மாறி அமர்வாள்.

அதே போல் மற்றவர்கள் தன்னை ஏதோ தவறாக நினைக்கிறார்கள் என்று நாயகி அவளாக நினைத்துக் கொள்கிறாள் என்று அவள் கண்ட கனவின் விளக்கமாக அவளே உணர்ந்து கொள்வது போலும், இந்த உலகில் தவறு சரி என்று எதுவும் இல்லை எல்லாம் சமூகம் கற்பித்ததே என்றும் மன நல ஆலோசகர் சொல்வார். மேலும் "why silently suffering? Speak out" என்றும் இந்த திரைப்படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். இந்த எல்லா விஷயங்களுமே எனது நண்பர்கள் மூலம் நான் ஏற்கனவே அறிந்திருந்தேன்.

திரைப்படத்தில் பல காட்சிகள், மன ஆலோசனை வழங்கும் எனது நண்பரையும், கவிஞர் ஆனந்த் அதிகம் நினைவூட்டினாலும் ஒரே ஒரு காட்சி கவிஞர் இசை என்கிற சத்தியமூர்த்தியை நினைவுபடுத்தியது. அவருடைய லூஸ் ஹேர் கவிதையில் சில வரிகள் இந்த திரைப்படத்தில் காட்சியாகி இருக்கிறது. நாயகியின் மனம் கவர்ந்த ஒருவன் அந்த லூஸ் ஹேரை கொஞ்ச நேரம் கட்டி வையேன் என்பான். மேலும் நாயகியின் உடல் மொழி, திறமையான ஒளிப்பதிவாளர் ஒருவரின் உடல்மொழியை ஒத்திருந்தது. அவள் படம் எடுக்கும் விதம் மற்றும் ரெக்கார்டிங் செய்யும் விதம், ஒளி, ஒலியை கூட்டும், குறைக்கும் விதம் எல்லாம் அதி கச்சிதமாக இருந்தது. மன தடுமாற்றம் உள்ளவர்கள் அமர்ந்தால் கிரீச்சிடும் நாற்காலி படத்திலேயே எனக்கு மிக பிடித்த ஒன்றாக இருந்தது. மேலும் மனநல ஆலோசனையின் போது மனநல ஆலோசகர்கள் சொல்லும் Session, Pattern என்ற வார்த்தைகளும் திரைப்படத்தில் வருகின்றது. மேலும் moral of the story ஆக genius knows where to stop” என்ற வசனம் மிகவும் நறுக்கானது. வாழ்க்கையில் மிகவும் தேவைப்படுவது.

எந்த ஒரு கலையும் அனுபவத்திலிருந்து உதிப்பதே. அதே போல் அந்த கலையில் சொல்லப்பட்ட அனுபவத்தை நாம் உணர்ந்து பார்க்கும் அந்த தருணமே மிக நெகிழ்வானது. இந்த திரைப்படத்தில் ஆரம்ப காட்சி ஒன்றில் ஒரு பெண், தான் காயப்பட்டதாக, உடன் வரும் ஆணை மறுத்துக் கொண்டே வருவாள். எப்படியாவது சமாதானம் செய்து விட வேண்டும் என்ற செல்ல அணைப்பை, அவன் வழங்கும் தருணம், அவள் மிகவும் வெறுமையாக பார்ப்பது போலிருக்கும் காட்சியை, அந்த பெண் அவள் வேண்டாமென்று சொல்லும் இளைஞனின் அணைப்பிலிருந்தபடியே கடக்கும் மற்றுமொரு இளைஞனை கண்டு மித மிஞ்சிய புன்னகையை பரவவிட்டு பார்ப்பது போல் நாயகி மாற்றி அமைப்பாள். அந்த காட்சிக்கு பிறகு நாயகியிடம் இது உங்கள் வாழ்வனுபவத்திலிருந்து அமைக்கப்பட்ட காட்சியா என்று தயாரிப்பாளர் கேட்பான். அதே போல் அவர் எடுக்கும் குறும்படத்தில் வரும் போர்ச்சுகீஸ் முதல் பெண் கமாண்டோ தன் பாதுகாப்பை கருதி தான் பெண் என்பதை மறைத்து பதினான்கு வருடம் போரிடுவதும் அந்த சமயத்தில் எல்லாம் அவள் மிகவும் குற்ற உணர்வால்  தன்னிடம் தானே போரிட்டுக் கொண்டிருந்தாள் என்பது போல் காட்சி அமைத்து, பின்னர் ஒரு மருத்துவரின் ஆலோசனையும் அவர் தரும் மனதிடமும் அவளை பெண் கமாண்டோவாகவோ போரினை தொடர செய்வதாக எடுத்திருப்பாள். அதுவும் உங்களுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து தானா என்று கேட்பான் மற்றும் ஒருவன். ஆம் வாழ்க்கையிலிருந்து உதிக்கும் கலை அதி அற்புதமாக இருக்கும். வாழ்க்கை அனுபவத்தை புரட்டும் கலை இன்னும் அற்புதமாக இருக்கும். அப்படி பல சந்தர்பங்களில் நான் பேசி கேட்டறிந்த விஷயங்களை, அனுபவங்களை, படித்த கவிதையை திரையில் கண்டதால் இந்தப் படம் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக தோன்றியது.

Friday, December 16, 2016

உயிரோடையும் காலச்சுவடும் இணைந்து நடத்தும் "சிறுகதை பயிலரங்கம் 2017"

இடம்: சக்தி கல்யாண மண்டபம், அய்யம்பாளையம், திண்டுகல் மாவட்டம்
தேதி: பிப்ரவரி 10,11,12.
நோக்கம்:
தமிழ்ச் சிறுகதையின் வளத்தையும் வலிமையையும் மீண்டும் உணர்தல்; உணர்த்துதல். சம காலப் படைப்புகளை விரிவான வாசிப்புக்கு உட்படுத்துதல். புதிய படைப்பாளிகளைக் கண்ட டைந்து அவர்களை ஊக்குவித்தல்.
நிகழ்வு:
மூன்று நாட்களில் ஐந்து அமர்வுகளாகப் பயிலரங்கம் நடைபெறும். உணவும் தங்குமிட வசதியும் அமைப்பாளர்களால் வழங்கப்படும். பங்கேற்பாளர்கள் தமது சொந்தச் செலவில் வந்து செல்லவேண்டும்.
பயிலரங்கில் பங்கு பெற:
பயிலரங்கில் பங்கேற்க விரும்புவோர் அவர்கள் எழுதிய சிறுகதை ஒன்றை shortstories.workshop2017@gmail.com என்ற மின்னஞ்சலுக்கு அனுப்ப வேண்டும்.
நிபந்தனைகள்:
*வயது வரம்பில்லை. அனுமதி இலவசம்
* மாணவ / மாணவிகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படும்.
*ஒருங்கிணைப்பாளர்களால் இறுதி செய்யப்பட்டு பங்கேற்பாளர் பட்டியல் இறுதி செய்யப்படும்.









Monday, November 7, 2016

கவிதையும் கனவும் - லாவண்யாவின் கவிதை உலகம் - கவிஞர் ஆனந்த்

”ஒரு ஆசிரியர் தன் கதையின் பொருளை மற்றவர்களை விட இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை,” என்கிறார் லூயிஸ் கரால். அந்த விதத்தில் என் வாசிப்பில் எனக்குக் கிடைத்த லாவண்யாவின் கவிதைப் பாங்கு பற்றி சில விஷயங்களைப் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
கவிதையும் கனவும் ஒரே முறைபாட்டின் இருவேறு வெளிப்பாடுகள் என்று நான் நம்புகிறேன். இரண்டுமே வாழ்வின் ஓட்டம் ஆழ்மனக் கட்டமைப்புகளின் சட்டகங்களில் எவ்வாறு எதிர்கொள்ளப்படுகிறது என்பதன் புறவயமான தோற்றம்தான். இரண்டுமே சிக்கல்களும் எளிதில் புரிந்துவிடாத இருண்மைத் தன்மையும் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. சொற்களும் குறியீடுகளும் படிமங்களும் இதைத்தான் குறிக்கின்றன, இதற்கு அர்த்தம் இதுதான் என்று அறுதியாக வரையறுக்க முடியாமல் இருக்கும் நிலை இரண்டிலும் இருக்கிறது. நாம் எந்தச் சட்டகத்தில் வைத்தாலும் அதற்கேற்ப புதிய அர்த்தங்களை தரவல்லவையாக இருக்கின்றன கவிதை, கனவு இரண்டுமே. இரண்டும் மனிதப் பிரக்ஞையின் ஆழ்தள ஓட்டங்களைப் பிரதிபலிக்கின்றன. அதனால் அந்த ஓட்டங்களையும் ஆழ்தள இயக்கங்களையும் புரிந்துகொள்ள அவை உதவுகின்றன. பிரக்ஞையின் ஆழ்தளங்களும் அங்கே உறைந்திருக்கும் பிம்பங்களும் தனிமனிதப் பிரக்ஞை சார்ந்தவை அல்ல. முழு மனிதப் பிரக்ஞையின் அடிப்படைக் கட்டமைப்பு சார்ந்தவை அவை. மனித இனத்தின் ஒட்டுமொத்த அனுபத்தின் சாரம் அங்கே பொதிந்து கிடக்கிறது. அனைத்து மனிதர்களுக்கும் பொதுவான தளம் அது. மனித அனுபவத்தின் கூறுகளை இவைதான் நிர்ணயிக்கின்றன. இந்தப் பின்னணியில்தான் லாவண்யாவின் கவிதைகளை நான்  பார்க்கிறேன்.
காதல் தரும் வேதனை, பிரிவின் ஆழ்ந்த துயரம், மனப் பிழிவு, மனத்தை ஓயவிடாது நீர்ப்பரப்பில் ஒளிச்சிதறலென எழுந்து மறையும் எண்ண அலைகள். பார்வையை எதிலும் பதியவிடாமல் மனத்தைத் தொடர்ந்து அலைக்கழிக்கும் உணர்ச்சிப் பெருக்கு, மனத்திரையில் இடைவிடாது பிம்பங்களைப் பிரதிபலித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஆழ்மன இயக்கங்கள், இவையெல்லாம் லாவண்யாவின் கவிதை உலகைக் கட்டமைக்கின்றன. அவரது ஒவ்வொரு தொகுப்பும் ஒவ்வொரு தளத்தில் இந்த விஷயத்தை அணுகுகின்றன.
அவரது முதல் தொகுப்பான ‘நீர்க்கோல வாழ்வை நச்சி’ என்னும் நூலில் உள்ள கவிதைகளில் பெருமளவுக்கு புலன் சார்ந்த அனுபவங்களும், உடலும், உடல் சார்ந்த படிமங்களும் குவிமையமாக இயங்குகின்றன.
பயணத்தின் முடிவில்
நான் கிழித்தெறிந்த
பயணச்சீட்டின் துகள்கள்
உன் முகத்தில் மோதியிருக்கக் கூடும்
பயணத்தில் கடந்த வீடொன்று
உனக்குப் பிடித்திருக்கலாம்                     (தொடர்ந்து வரும் கடந்த பாதை)

            இன்னொரு கவிதை. கூர்மையான புலனுணர்வு தூண்டும் அக அனுபவங்கள் இந்தக் கவிதையில் வெளிப்படுகின்றன.
இருளின் மணத்தை
நுகர்ந்தபடி விரைந்திருந்தது
என் பயணம்
தனிமையின் நீலநிற
நீரூற்று சுழன்றாடியபடி
கூடவே வந்தபடியிருந்தது                                 (நான்காம் பிறை நிலா)
           
மேற்கொண்டு எழுதப் போகும் ஆழமான கவிதைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டென ’நிழலுருவம்’ என்றொரு கவிதை முதல் தொகுதியில் காண முடிகிறது.  ’கனவின் மழைத்துளி’ என்னும் இன்னொரு கவிதையும்கூட.
கனவின் தொழிற்சாலையாக
தினமொரு நினைவினை உணவென
தந்தபடி விடிகிறது என் வானம்
கனவின் மழைத்துளி
சிறிது சிறிதாக
நனைக்கிறது என் வாசலை
விடியும் வரை எனதில்லை
என் வானம்
என் வாசல்
விடிந்தெழுந்தபின்
எனதில்லை என் கனவுகள்                               (கனவின் மழைத்துளி)

இரண்டாவது தொகுப்பான ‘இரவைப் பருகும் பறவை’ லாவண்யாவின் கவிதை வேறொரு தளத்தை அடைந்துவிட்டதைக் காட்டுகிறது. இந்த இரண்டாவது தொகுப்பில் உள்ள கவிதையுலகம் உள்வாங்கி அகவயப்பட்டிருக்கிறது. புலன் விடுத்த மனோலயமான பிம்பங்கள் இந்தத் தொகுப்பில் நிறையக் காணக் கிடைக்கின்றன. லாவண்யா படிமங்களினூடாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கி விட்டிருப்பதை இந்தத் தொகுப்பின் கவிதைகள் பறைசாற்றுகின்றன. படிமங்களின் பயன்பாட்டில் ஒரு நேரடித் தன்மை வந்தமைந்திருக்கிறது. தவறி விழுந்து மடங்கிவிட்ட புத்தகத்தின் அட்டையைச் சரி செய்ய இயலாமல் போகிறது. இழந்துவிட்ட குழந்தைமையின் களங்கமின்மையை இந்த வரிகள் பிரதிபலிக்கின்றன.
மறக்க இயலாத நிகழ்வென
மீண்டும் பழைய அட்டையை
மீட்க முடியாத கனவென
இந்த ஒரு துளித் துயரம்                                                (ஒரு துளித் துயரம்)
            இதே விஷயம், ‘மீன்குட்டிகளும் பிளாஸ்டிக் பை நீரும்’ என்ற கவிதையிலும் தெரிகிறது. பழகிப் போய்ப் பரிச்சயமாகிவிட்ட வாழ்க்கை முறையில் பிரியம் தொலைந்து போவதை ‘உதிர்ப் பிரியம்’ என்னும் கவிதை படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது.
அங்கங்கே சில இடங்கள் மட்டும் படிமமாக உருக்கொண்டு வெளிப்படாமல் ஒரு கருத்தாக, அல்லது கூற்றாகத் தங்கிவிட்டிருக்கின்றன. ‘பிழைக்காட்சி’, ‘நிகழ்வின் பின்’ என்னும் தலைப்புக்கொண்ட இரண்டு கவிதைகளின் கடைசி வரிகள் இதற்கு உதாரணம். மேலும் இந்தத் தொகுப்பின் பல கவிதைகளில் ‘பிரியம்’ என்ற சொல் பலமுறை பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பது அந்தச் சொல்லின் செறிவை சற்று நீர்த்துப் போகச் செய்திருக்கிறது என்று தோன்றுகிறது.
தொகுப்பின் தலைப்பான ‘இரவைப் பருகும் பறவை’ என்னும் தலைப்புக்கொண்ட கவிதை மிகச் சிறந்த கவிதையாக உருப்பெற்றிருக்கிறது. நீண்டதொரு காலநீட்சியின் பிம்பம் கவிதை விரியும்போது மனத்தில் எழுகிறது. வாசக மனத்தின் ஆழங்களைத் தீண்டுவதாக இந்தக் கவிதை அமைந்திருக்கிறது.
‘நானும் நானும்’ என்ற கவிதையில் சுயத்தின் எல்லைகளைக் கடந்து பார்வை நீள்கிறது. தன்னுள்ளே தான் ஊடுருவி நோக்கும் ஆழ்மனப் பார்வை, ‘விரவி நீங்கும் நினைவுகள்’ கவிதையில் தெரிகிறது. குறிப்பாகத் தொடக்க வரிகள்.
கனவின் இடுக்குகளில் தெறிக்கும் கைப்பற்றல்
புதைமணலின் அடியாழம் வரை நுழைகிறது.                     (விரவி நீங்கும் நினைவுகள்)

            இதேபோல்,
எங்கோ தொடங்கி
எங்கோ முடியும்
எல்லாப் பயணங்களையும்
சுமந்துகொண்டே இருக்கிறது
ஏதோ ஒரு சாலை                                                           (விழித்திருக்கும் சாலை)

பிரக்ஞையின் பல தளங்களிடையே உள்ள பரிமாற்றம் பல நேரங்களில் சரிவர இருப்பதில்லை. ஒரு தளத்தில் புரிந்த அனுபவம் இன்னொரு தளத்திற்குப் புரிவதில்லை. இந்த உண்மை அனுபவ ரீதியாக வெளிப்பட்டிருக்கும் வரிகள் இதோ.
நிலவென்ன செய்யும்
மீன் மொழி
அதற்குப் புரிவதில்லை
நதியும் செய்வதறியாது
சலனமற்று ஓடுகிறது                                                     (செதில்கள்)

தினசரி வாழ்வின் இயல்பான அனுபங்களின் வழியாக மன அசைவுகளைப் பிரதிபலித்துக் காட்டும் லாகவம் இவருக்குக் கைவந்துவிட்டது என்பதைக் காட்டும் சில வரிகள் இன்னொரு கவிதையில் காணக் கிடைக்கின்றன.
மெத்தெனப் பதியும் தலையணையில்
உறுத்தும் காதணியென
புரண்டு புரண்டு படுக்கச் செய்கிறது
உரையாடலில் நெருடிய சொற்கள்                (உறங்க மறுக்கும் உரையாடல்கள்)


            கடைசியாக ‘அரூபிணி’ என்னும் கவிதை.
அரூபமானவள் அவள்
குரலில்லை நிறமில்லை பெயருமில்லை
ஆயினும்
அவள் என் உயிர்த் தோழி
            இந்த அரூபிணியிடம்தான் தன் கவிதைகளை எல்லாம் சொல்கிறாரோ லாவண்யா? அவளுக்காகத்தான் இதையெல்லாம் எழுதுகிறாரோ அவர்?
இப்போது ‘அறிதலின் தீ.’ மூன்றாவது தொகுப்பு. முதல் தொகுப்பின் கவிதைகள் புலனனுபவத்தின் ராகங்களைத் தம் கவிதைக் களனாகக் கொண்டிருந்தன. இரண்டாவது தொகுப்பில், உள்வயப்பட்டு, மனோராகங்களில் விஸ்தாரமாகச் சஞ்சரிக்கிறார் இவர். இப்போது மூன்றாவது தொகுப்பில் முந்தைய வரையறைகளைக் கடந்து புதிய எல்லைகளைத் தீண்டியிருக்கிறார். புதியதொரு உணர்வுலகத்தின் பெருவெளியில் தன் பயணத்தைத் தொடர்ந்து, அதன் மூலைமுடுக்குகளை உசாவுகிறார். பார்வையில் நுண்ணுணர்வும் வெளிப்பாட்டில் சொல்நுட்பமும் கூடியிருப்பதோடு மட்டுமில்லாமல் புதிய பரிமாணங்களில் கவிதை நுழைந்திருக்கிறது. இவரது கவிதையுலகின் வளர்ச்சிக்கேற்ப இவரது மொழியில் ஆழமும் செறிவும் துல்லியமும் மேம்பட்டிருக்கின்றன. இது தவிர, முந்தைய இரண்டு தொகுப்புகளில் காணக்கிடைக்காத ஒரு எளிமை இப்போது கைவந்திருக்கிறது.
விட்டு விட்டு
சொட்டிக்கொண்டிருந்த குழாயை
இறுக மூடிய பின்னர்
நின்றுபோயின
நீர்த்துளிகள்
என்னவோ செய்கிறது
சொட்டாத குழாயின் நிசப்தம்                                     (சலனம்)

‘உணர்வின் வண்ணம்’ என்னும் கவிதை இவரது முந்தைய கவிதையாடலில் இருந்து விலகி வேறொரு தளத்தில் உட்புகும் ஜாலத்தைக் காட்டுகிறது. ‘அறிதலின் தீ’ கவிதையும் இவர் தனது முந்தைய கவிதைக்களனின் எல்லைகளைக் கடந்து வந்திருப்பதைக் காட்டுகிறது. கவிதை வெளிப்பாட்டின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது ‘காதலென்று’ என்னும் கவிதை.
கோப்பை நிறைய
நீலக்கடலை நிரப்பி
அதிலென் உயிர்ப்பூவை
மிதக்கவிட்டு
உன் கையில் அளித்தேன்
தேர்ந்த இசைக்கலைஞனென
இசைக் குறிப்புகள்
உதிர உதிர
நீ நுகர்ந்துகொண்டிருந்தாய்
சுழன்று சுழன்று
குதூகலித்துக்கொண்டிருந்தது
உயிர்ப்பூ
பருகப் பருக
வற்றிக் காய்கிறது
நீலக் கடல்

‘சுயநலமற்ற தனிமை’ என்னும் கவிதையைப் பார்ப்போம். தனிமை என்னும் உணர்வில் இரண்டு பரிமாணங்கள் உண்டு. ஒன்று வேதனை அளிக்கும் தனிமை உணர்வு. சொல்லப் போனால் தனக்குத் தானே இல்லாமல் போய்விட்ட நிலை அது. இன்னொரு தனிமை வேறு தளத்தைச் சார்ந்தது. தான் தன்னில் வேர்கொண்ட நிலை அது. மனம் அடங்கிய அமைதியும், அறிவு கடந்த ஆழமும் நிறைந்து, குறிப்பிட்ட யாருமாகவும் இல்லாமல் தான் இருக்கும் நிலை அது. அந்த உன்னதமான நிலையின் சாயல்களை இந்தக் கவிதை அதன் சில கோணங்களில் பிரதிபலிக்கிறது.
ஒரு வழியாய்
பயணம் முடிந்து
வீடு வந்து சேர்ந்ததும்
காலணியைக் கழற்றி
வெளியில் வைக்கும் வரை
எனது வெறுமையை
விரட்டியது தனிமை
கடைசி இரண்டு வரிகளில் இந்த நிலையின் முக்கியமான அம்சமான வெறுமையுணர்வு இல்லாத, நிறைவான தனிமை நிலை என்பது அழகாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது.
அடுத்ததாக இன்னொரு புதிய தடம். இன்றைய வாழ்க்கை முறையின் அடிப்படை அமைப்பிலேயே வலியும் வேதனையும், தவிப்பும் அல்லாடலும் குடிகொண்டிருக்கிறது. இவரது மூன்று தொகுப்புகளிலும் வலியையும் வேதனையையும் எதிர்கொள்வது பல கவிதைகளில் பிரதிபலித்திருந்தாலும், புதியதொரு கண்ணோட்டத்தில், புதியதொரு அணுகலில், புதிய முதிர்ச்சியைக் காட்டும் கவிதை ‘அமைதியின் ஒப்பனை.’ வாழ்வின் வலியை எதிர்கொள்ளும் பாங்கு மாறிவிட்டிருக்கிறது.
இன்றைய தினத்தின் அவமானத்தை
உதட்டுக்குச் சாயமிடு முன்
பூசிக் கொள்கிறேன்
நேற்றின் புறக்கணிப்புகளை
கூந்தல் அலங்கார மணிகளினூடே
பின்னி மறைக்கிறேன்
சில காலமாய்த் தொடரும்
மரியாதையின்மையை
விரல்களுக்கும் நகப் பூச்சுக்கும்
இடையே சொருகி வைக்கிறேன்
பல நாட்களாய்ப் பாடாய்ப் படுத்தும்
பழிச் சொற்களை
கண்மையோடு தீட்டிக் கொள்கிறேன்
இவற்றில்
எங்கேனும் படியும் உங்கள் பார்வை
மேலும் அழகூட்டும் என்னை

அகநிலை புறவெளிக் காட்சியில் பிரதிபலித்துத் தன்னை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளும் விந்தையை வெளிப்படுத்தும் சில வரிகள் இதோ இங்கே ஒரு கவிதையில்.
மாலை நெருங்க நெருங்க
எல்லா மலைகளும்
பெண்ணாய்த் தெரிகிறது
இரவில் வாதையுடன்
அவை புரண்டு படுக்கும் ஓசை
எனக்கு மட்டும் கேட்கிறது                                                      (மலைப்பெண்)

தன் தொடக்கத்தைத் தேடிப்போவது என்பது நுட்பமான மனித மனங்களின் இயல்பு. ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஒவ்வொரு விதமாக வெளிப்படும் இந்த விஷயம், ’ஆரண்யம்’ என்ற கவிதையில் அவருக்கேயான விதத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கிறது. ’விதிமுறைகள் இல்லாது திறந்தே இருந்தது வானமும் கானகமும்’ என்னும் வரிகள் இப்போதைய வாழ்முறையின் வரையறைகளையும் அவை தரும் வேதனையையும் அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகின்றன. இதோ அந்தக் கவிதை.
முன்னொரு காலத்தில்
எங்கும் நிறைந்திருந்தது பசுங்காடு
விதிமுறைகள் இல்லாது
திறந்தே இருந்தது
வானமும் கானகமும்
என்றோ
கல் வனம் அடர்ந்து
பாதைகள் ஊர்ந்தன
காட்டில் இடமில்லாத மிருகங்கள்
மனித மனத்தில் குடியேறின
நான்
அந்த வனத்தையும்
அதன் பறவைகளையும்
தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்
’மலையோடே இருக்கும் மலை’, ‘வெறுமே நோக்குதல்’, ’பிரிவற்ற பிரிவொன்று’, ‘பாசக் கயிறு’, ‘முதுகுப் பாரம்’, இவையெல்லாம் மிக நல்ல கவிதைகள்.
லாவண்யாவின் கவிதைகள் இயல்பானவை. இயல்பான வளர்ச்சி கொண்டிருப்பவை. வாழ்வனுபவத்தின் ஓட்டத்தில் ஏற்படும் அகவளர்ச்சி அவரது கவிதைகளில் பிரதிபலிக்கின்றன. பாசாங்கற்ற நேரடியான சொல்லுதல் இவரது கவிதையின் சிறப்பு. அதனாலேயே ஆழம் கூடி நிற்கின்றன இவை. இத்தகைய கவிதைகளை ரசித்துப் புரிந்து கொள்வதற்கு சற்றுப் பொறுமையும் அவகாசமும் அகவெளியும் தேவை. மேலோட்டமான வாசிப்பில் கிட்டாமல் போய்விடக்கூடியவை இவரது கவிதைகள். பெருமளவிலான வாசகக் கூட்டத்தை இவர் எதிர்பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை. நல்ல கவிதைகளை எழுதிவருவது குறித்து இவர் நிச்சயம் சந்தோஷப்படலாம்.
ஒரு நல்ல கவிதையுடன் இந்த உரையை முடிக்கிறேன். ‘நீர்ப்பாறை’ என்னும் தலைப்பில் உள்ள கவிதை.
ஆதியில் அவள் பாறையென்றிருந்தாள்
நீலக்கடல் அலைந்து அலைந்து நித்தம் அவளை
கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தது
சிறிதும் இரக்கமில்லை கடல் மீது
பெருமிதம் கொண்டிருந்தாள்
கவலையற்ற கடல்
மெல்லத் தின்னத் தொடங்கியது பாறையை
மேனி மெலிந்தாள்
கரடு முரடுகள் குறைந்தன
கொடியிடையாள்
கடலாலே அழகியானோம்
என்றே மகிழ்ந்திருந்தாள்
மெல்ல
கூழாங்கல்லாகி
தன்னைத் தொலைத்திருந்தாள்
கடலடியில்.

[


Tuesday, December 1, 2015

நீளா


மிக சமீபத்தில் வாசித்ததில் என் கவனத்தை ஈர்த்த கவிதை தொகுப்பாக இருந்தது காலச்சுவடு வெளியீடான "நீளா". 

இந்த தொகுப்பின் ஆசிரியர் பா.வெங்கடேசன். மதுரையில் பிறந்து, ஒசூரில் வாழ்பவர் இவருக்கு ஒசூர் மற்றும் ஒசூரை ஒட்டியுள்ள கர்நாடகத்தின் பல நில காட்சிகள், வரலாற்று காட்சிகள் மீது அவர் கொண்ட ஆழ்காதல், அவற்றை எல்லாம் தன் கவிதைக்குள் கையாள செய்திருக்கிறது. கல்லுகொண்டபள்ளி மலையின் பொட்டத்தம்மன், அங்கே இருக்கும் ஒரு குன்று, கர்நாடக கொல்லூரின் நதி சௌபர்ணிகா, ஒசூரில் இருக்கும் சூடவாடிக் குன்று, ஒசூரில் திருவாளர் ப்ரெட் தன் மனைவிக்காக கருவூலத்தை கொள்ளையடித்து கட்டிய பங்களா, ஒசூரின் மிக அருகிலிருக்கும் ஆனேகலில் முத்துக்களின் பள்ளத்தாக்கு என்று பல இடங்கள், வரலாற்று, புராண சின்னங்கள் இவர் கவிதையின் பாடு பொருளாகின்றன.

பாப்லோ நெரூடா, ஓரான் பாமுக் போன்ற அயல் தேசத்து இலக்கிய ஆளுமைகள் இவர் மனிதில் நெருக்கமான இடம் பிடித்திருக்க வேண்டும். இந்திய மண்ணில் தனது காதலியுடனோட ஒரு அனுபவத்தை "போஸ்ட் மேன்" என்ற பாப்லோ நெரூடாவின் மழை நாள் வாழ்வை சித்தரிக்கும் ஒரு உலகப்படத்துடன் ஒப்பிட்டு எழுதி இருப்பது கவனத்தை ஈர்ப்பதாக இருக்கிறது. இந்த கவிதையில் மழையை காதல் அல்லது காதலின்மையின் ஏக்கமென்ற குறிப்பாக பார்க்க முடியும். கவிதையின் முன்பாதியையும் ( (மழை வரும் சூழல் இல்லாமல் மழை தூறுகிறது ), பின்பாதியையும் ( மழை பொழிந்து முடித்த தடயங்கள் இருக்கிறது ) இணைக்கும் ஒரு குறியீடு அனுமதி மறுக்கப்பட்ட/மூடிக்கிடக்கும் அரங்கம். அந்த அரக்கின் முன் நினைவுகளால் அலைக்கலிக்கப்பட்டு தத்தளிக்கும் காதல் மனம். இந்த தவிப்பை நிர்பந்தத்தை, கவிதையின் இடைப்பட்ட வரிகளாக வரும் “காதலிக்காக ஒரு கடிதம் எழுத முற்படும் தபால்காரனை / நிலவின் முழு வட்டத்தை மட்டுமே வரையச் சொல்லி / ஐன்னல் வழியே நிர்பந்திக்கும் இத்தாலியா வானம்” மிக அழகான கலவையாக்குகிறது. இந்த நிபந்தனை காதலை, வரண்ட சூழலின் மழையாக, மழை பொழிந்த பின்னும் சகதிகளாக தங்கிவிட்ட நினைவுகளை களைய முடியாது தவிக்கும் மனதை வரைந்து காட்டும் அழகான சித்திரமாக இருக்கிறது அந்த கவிதை.

இதே வர்ணகுழைவில் மற்றுமிரு கவிதைகள் பனி மற்றும் லோலிடா. பேட்ராயசுவாமி கோவில் சிதலமடைந்த தெப்பக்குள படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து தவளைகல்லை எரிந்த வண்ணம் ஒரான் பாமுகின் பனியை கவிதைக்குள் வனைகிறார் கவிஞர். தெப்பகுளம் கார்ஸ் நகரமாகிறது இவர் காதலி இப்பெக் வடிவம் கொள்கிறார். இவர் புதினத்தின் கதாநாயகனாக “கா” ஆகிறார். கார்ஸ் நகரின் பனி பொழிவையை கண்ணுற்றவாறே, பேட்ராயசுவாமியில் கோவில் தெப்பக்குளத்தில் அமர்ந்திருக்கிறார். “உன் கைகளில் புரளும் கார்ஸின் பனிக்கு வெளியே / உதிர்ந்து கொண்டிருக்கும் டென்கனிக் கோட்டையின் பனி / யாரிடமிருந்தும் / எந்த கேள்வியையும் எழுப்புவதில்லை” கார்ஸ் நகரத்து பனி, தென்கனி கோட்டையின் உதிர்கிறது, இவரது காதல் அத்தனை கற்பனைவளம் பொருந்தியது, ஆகவே இவரால் அதனை எந்த கதாபாத்திரத்தோடும் பொருத்தி பார்க்க முடிகிறது. இந்த கற்பனை செரிவே இவர் கவிதைகளை வேறொரு தளத்தில் உயர்த்தி வைக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்.  நான் போஸ்ட் மேன் படம் பார்த்ததில்லை, பனி புதினத்தை படித்ததில்லை. இது கவிதை அணுக ஆரம்பகட்ட தடைகளை விதிக்காமல் இல்லை

  இலக்கிய ஆளுமை தன் புலத்து கவிதைக்குள் கொண்டு வந்திருக்கும் அதே தொழிற்நுட்பத்தினை சில புராண பாத்திரங்களோடும் கையாண்டிருக்கிறார் இவர். அகலிகையும், ரோணுகா தேவியும் இவர் கவிதைக்குள் குரலை நேசிக்கும் காதலிகளாக வந்து போகின்றனர். “உன்னை / உன் குரலைக் கொண்டு தனக்காய் / வனைந்து கொண்டிருப்பதாய்” என்று வரும் இவர் கவிதை வரிகள் சமகாலத்து காதலிகளில் பிம்பத்தை நமக்கு புலப்படுத்துகிறது, சமகால இலக்கியத்தில் செல்போன்களில், இணைய அரட்டையில் காதலிகள் இவ்வாறு குரலை காதலிப்பவர்களாகவும் அல்லது மௌன மொழியில் காதல் செய்யும் வல்லமை பெற்றவர்களாகவே இருக்கின்றார். ஜடாயு மோட்சத்தின் நடந்தாக புராணம் சொல்வதற்கும், வரலாறு சொல்வதற்கும் வேறுபாடு இருப்பதாக பா.வெங்கடேசனின் தரவு சொல்கிறது. இந்த அய்யம் கவிதை முழுக்க வளைய வருகிறது. தலபுராணம் ஜெபிக்கும் பிராமணர் மேல் நம்பிக்கையிழந்த கவிதை, புறாக்களின் முனுகல்களை மொழிபெயர்த்து புராணத்தில் நிஜமாக நடந்ததை அறிந்து கொள்ள துடிக்கிறது. பின்னும் கிட்டவில்லை அந்த ரகசியம். அதுவே “சேரியுறைப் பெண்ணின் வாயெங்கும் ததியோன்னம்/ உதட்டோரம் கழுகிறைச்சி” என்று கூறும் வரை தொடகிறது குழப்பமாய், மர்மமாக.

“பார்க்கப்படும் நிலவு போலில்லை /  சொல்லப்படும் நிலவு” இது எனக்கு ஒரு பிரபஞ்சத்தையே திறந்து வைக்கிறது. இந்த இருவரிகளுக்கு பின்னால் எண்ணற்ற சிந்தனை வந்து குவிகிறது, பார்ப்பதும் சொல்வதும் எப்போதும் ஒன்றாக இருக்க போவதில்லை. சொல்லும் போது அவரவர் அனுபவம் அவரவர் கற்பனை பார்க்கும் போதிருக்கும் சூழல் சொல்லும் போது இருக்கும் சூழல், இடைப்பட்ட கணங்களில்/நிமிடங்களில்/மணிகளில் நடந்துவிட்ட ஏதோ ஒன்று இதெல்லாம் கலந்ததே வர்ணிக்கப்படும் அந்நிலவு. மேலும் பார்க்கும் போது கிட்டும் அனுபவம் சொல்லும் போதோ சொல்லி கேட்கும் போதோ கிடைப்பதில்லை.  இங்கே நிலவென்பது வெறும் நிலவு மட்டும் குறிப்பதில்லை அது ஒரு குறியீடு பசி, துக்கம், காமம், அன்பு இன்னும் பல்வேறு உணர்வுதளத்திலும் பொருத்தி பார்க்கவல்லது. இருவருமே ஒரு ஒப்பீட்டு விசயத்தையே நினைத்து அந்த அனுபவத்தை பெற முடியும். அதெப்படி அசல் அனுபவமாக முடியும். இவ்விரு வரிகளே கவிதையாக போதுமானதாக எனக்கு தோன்றுகின்றது. அதன் பின்னர் வரும் வரிகள் எதுவும் என் மனதில் ஏறாமல் இவ்விரு வரிகளே கவிதை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக் கொள்கிறது

"எதிர்மேடையின் மனிதச் சித்திரங்களை / அழித்துக்கொண்டே நகர்ந்து செல்லும் / இந்த புகையூர்தி", எத்தனை எளிதாக இருக்கிறது இந்த விசயம், நமக்கு எதிரான விசயங்களை ஒரு சித்திரமாக்கி அதை தினமும் அழித்து அழித்து பார்ப்பது, இந்த கவிதை வரிகளில் அழகியலில் சொக்கி போனேன். நமக்கு எதிரான விசயம் எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம் நம்மை பற்றி பிறர் பேசிய அவதூராக இருக்கலாம், ஒரு நம்பிக்கை துரோகமாக இருக்கலாம், ஒரு தவறான புரிதலாக இருக்கலாம், ஏதேனும் ஒரு பலவீனமாக இருக்கலாம், நமக்குள்ளேயே உருவாகி வளர்ந்திருக்கும் தாழ்வுணர்ச்சியாக இருக்கலாம் அல்லது தலைக்கணம் பிடித்து ஆட்டிவைக்கும் கர்வ குணமாக எதுவானாலும் அதை நமக்கு எதிர் மேடையில் நிறுத்தி ஒரு ரயில் கடக்கும் கால அவகாசத்துக்குள் அழித்து எறிய முடிந்தால் நம் வாழ்வு எவ்வளவு சிறப்பானதாக மாறக்கூடும். இது மாபெரும் வாழ்க்கைத் தத்துவம். இத்தனை பெரிய விளக்கம் இந்த வரிகளின் அழகியலை சிதைத்து விடும் ஆயினும் இந்த தொகுப்பின் முதல் வாசிப்பில் என்னை கவர்ந்த இந்த வரிக்கு என் அளவிலான ஒரு ஆராதனை இது. இதை கடந்து ஒரு வாசகியாக வேறென்ன செய்து விட முடியும்?

பெண்களில் மேல் காட்ட வேண்டிய இறக்கத்தை, தன்னுடைய கழிவிரக்கமாக, ஒரு ஆணாக நின்று பேசி இருக்கும் சில கவிதைகள் இந்த தொகுப்பில் இருக்கின்றன. பெண்கள்கான கழிவிரக்கத்தை அவளை தேவதை என்று சொல்லாதிருந்தகலாம் என்றும் அவள் நகங்களும் குதிகால் வெடிப்புகளும் இல்லாத தேசத்திற்கு செல்ல விரும்புதாக சொல்வதிலிருந்தும், பீத்துணி அவள் இறக்கையாகிறது என்று சொல்வதிலிருந்தும் தன்னுடைய இல்லத்துப் பெண் எவ்வாறு இருக்க வேண்டும், ஆனால் இப்படித்தானே இருக்கின்றனர் என்று தனது உள்ளகிடங்கையே வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார் கவிஞர்தனியே ஒரு முத்தம் என்ற கவிதையும் இதே ரகத்தில் சேர்க்கலாம்.

சில கவிதை வடிவங்களை முயன்றதில் கவிதையின் ஓட்டம் தடைபடுகிறது என்று எனக்கு தோன்றுகிறது. சில கவிதைகளில் அடைப்புக் குறியிட்டு, சில விசயங்களை சொல்லி இருக்கிறார். அவை கவிதையின் ஓட்டத்திலிருந்து மாறுப்பட்டது, அதை விடுத்து படித்தால் கவிதை சீராக நகர்வது போலவும், சேர்த்து படிக்கும் போது கவிதையின் நகர்விற்கு அது  தடையாகவோ அல்லது சிறு குழப்பத்தை விளைப்பதாகவோ, கவிதையை வாசிக்கும் மனக்குரலை சற்று அயற்ச்சியடையவோ செய்கிறது. அதே போல் தொகுப்பு முழுதும் விரவி இருக்கும் நீண்ட கவிதைகளும் எல்லா வாசகர்களை ஈர்க்கவோ தன்னோடு கட்டி போடும் முயற்சியையோ செய்யுமா என்ற கேள்வி எனக்குள் இருக்கிறது. நீள்கவிதைக்கு பழகி விட்ட வாசகர்கள் தொகுப்பில் வரும் மிக சொற்பமான சிறு கவிதைகளை பா.வெங்கடேசன் கவிதைகளாக என்ற சந்தேகம் கொள்ளும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

இசக்கி பற்றிய கவிதை, சௌபர்னிகா, ப்ரேட் கவிதைகள் இவரது மொழியில் வரும் வரிகளின் சில வார்த்தைகளை மாற்றி போட்டால் அது ஒரு பெண் கவிஞர் எழுதிய கவிதை போலும் என்று எண்ண முடியாதபடி அப்பட்ட ஆண்மொழியாக இருக்கிறது இவரது மொழி. இயக்கி தன் முலைகளை தானே நக்கிக் கொள்கிறாள். அவள் அவளின் ஆணை முழுதாக விழுங்கும் ஆக்ரோசம் கொண்டவள். சௌபர்னிகா சுரோனியத்தை சிவனின் நெற்றியில் சூட்டுகிறாள். திருவாளர் ப்ரட்டில் காதலை காமத்தை ஒரு சேரி பெண் சித்தாளாக வேலை செய்பவளின் குடிசை எள்ளி நகையாடுகிறது. புராண, இதிகாக, இலக்கிய ஆளுமைகளில் தாக்கலோடு வந்திருக்கும் கவிதைகளும் அதே மொழியில் தான் படைப்பேறி இருக்கின்றன. இதனை ஒரு அடையாளப்படுத்தும் விசயமாக சொல்லவில்லை. இதுவே பா.வெங்கடேசனின் கவிதை மொழியாக இயக்குகிறது.

மிக சிறப்பான பல கவிதைகள் இந்த தொகுப்பில், தொகுப்பின் தலைப்புடைய "நீளா" என்ற கவிதை என்னை மிகவும் கவர்ந்த கவிதையாகும். இந்த நீளா நிழலுருவம் கொண்டவள், அரூபமானவள். பகலில் மட்டும் வாழ்பவள். ஆனாலும் அவளுக்கும் இரு முலைகளும், ஒரு யோனியும் தேவைபடுகிறது. அன்றேல் அவளை பெண்ணாக ஏற்பது யார்? பெண் என்ற அடையாளங்களை துறக்க துணிந்த பெண்கள் ஏராளம். ஆயினும் அவர்கள் எவராலும் துறக்கவியலாத அடையாளங்கள் சில உண்டு. இந்த கவிதை என் அகங்காரத்தை ஆட்டிப் பார்க்கிறது. அரூபமான நீளா மேல் எனக்கிருக்கும் கழிவிரக்கம் யார் மேலானது என்ற கேள்விக்கு/அய்யத்துக்கு, என்னிடம் விடையில்லை சமகாலத்தில் வாழும் களவொழுக்க காதலிகள் யாவரும் "நீளா"க்களே. இந்த கவிதையிலிருந்து வெளிவருவது எனக்கு மிக சிரமமான காரணமாகவும், இந்த தொகுப்பிறகு ஒரு விமர்சனம் எழுதுவதற்கும் அதுவே காரணமானதும்  மறுக்கவியலாத உண்மை.

இந்த விமர்சனம் கொலுசு நவம்பர் இதழில் வெளிவந்திருக்கிறது.
 
 http://kolusu.in/kolusu/kolusu_nov_15/index.html#p=52